“ข้าเหรอ?”
สาวหูกวางผู้บอบบางชี้ตัวเองอย่างงุนงง
เซี่ยอยู่ข้างกองไฟอีกกองหนึ่ง กำลังย่างเนื้ออยู่กับพวกผู้เฒ่าและเด็ก ๆ
แม้บางครั้งเธอจะเงยหน้าขึ้น มองสาวหูสัตว์ข้างหยางเฉิงด้วยแววตาอิจฉา และในใจก็อยากเป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน
แต่เซี่ยรู้ดีว่า คนที่อยู่ข้างหยางเฉิงล้วนเป็นหญิงหมอผีที่ได้รับเลือก สามารถปลุกพลังตราเผ่าได้
ส่วนตัวเธอเองเพราะมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด ช่วงหลายวันมานี้ถึงจะพยายามกินเนื้อสัตว์ร้าย แต่ร่างกายก็ยังผอมแห้ง นอกจากใบหน้าจะไม่ซีดเซียวเหมือนแต่ก่อนและเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นแล้ว ก็ยังไม่ได้รับการบำรุงเลือดลมมากนัก
เธอจึงไม่เคยคิดเลยว่าหยางเฉิงจะชี้มาที่ตัวเองกะทันหัน
เมื่อเห็นเซี่ยร่างผอม ชิวเย่ก็ขมวดคิ้วอย่างลังเล “วูแห่งเผ่านกกระจอกคราม เจ้าหมายถึงเด็กผู้หญิงคนนั้นหรือ? นางจะไหวหรือ?”
“ไหวแน่นอน!” หยางเฉิงตบอกยืนยัน “นางฉลาดที่สุดในเผ่าของเรา รองจากข้า! อย่าดูแค่ว่าคนในเผ่าก่อไฟกันได้เร็ว แต่เรื่องนี้มีเคล็ดลับ ต้องตั้งใจเรียนรู้ ให้นางเป็นคนสอนเหมาะที่สุดแล้ว!”
คำพูดของหยางเฉิงจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง
เซี่ยเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในเผ่านกกระจอกครามรองจากเขา เรื่องนี้ไม่ผิดแม้แต่น้อย
แต่หลังจากนั้นล้วนเป็นคำพูดเหลวไหล หากอยู่บนโลก การเจาะไม้ก่อไฟย่อมต้องอาศัยเทคนิคอยู่บ้าง แต่ในสังคมดึกดำบรรพ์แห่งนี้ แม้แต่ผู้เฒ่าก็ยังมีแรงมากกว่าผู้ชายธรรมดาบนโลกเสียอีก