เหยียนหลินกับซิ่งสองคนนี้ช่วยงานจนติดใจ พอเห็นหยางเฉิงสั่งให้เซี่ยทำงาน
ทั้งคู่ก็ยกมืออาสาทันที “วู พวกเราก็อยากทำงานด้วย!”
“ได้ งั้นพวกเธอสองคนอยู่ที่นี่ ช่วยเซี่ยเลือกเถาวัลย์ก็แล้วกัน” หยางเฉิงดีใจอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับนิ่งสนิท
ในที่สุดคืนนี้ก็จะได้นอนหลับสบายเสียที
ไม่ต้องโดนสองสาวหูสัตว์ที่คอยก่อกวนปลุกอีกแล้ว
หยางเฉิงอยากทำตาข่ายให้เสร็จเร็ว ๆ ก็จริง แต่ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้
วันนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว แสงจากกองไฟก็ไม่เพียงพอ อาศัยแสงไฟทำงานคงเลือกเถาวัลย์ได้ยาก
สู้ให้เซี่ยกับพวกนางเลือกเถาวัลย์ชนิดนี้ไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยสานตาข่ายตอนกลางวันก็ยังทัน
เมื่อกลับถึงที่พัก
หยางเฉิงนอนพักอยู่บนเสื่อหญ้าครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิ แล้วเริ่มเข้าฌาน
อยู่ในสังคมดึกดำบรรพ์ ถ้าไม่ขยันก็อยู่ไม่รอด พลังวูต่างหากคือหลักประกันสำคัญของหยางเฉิง
มิติแห่งการเข้าฌานยังคงเหมือนเดิม เป็นพื้นที่สีขาวว่างเปล่า มีอักษรวูสีดำคล้ายลูกอ๊อดปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว
หยางเฉิงค้นหาอักษรวูในมิติแห่งการเข้าฌานเพื่อแก้โจทย์เหมือนทุกครั้ง
ตอนนี้เขาคล่องมือขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
โจทย์ที่อักษรวูแสดงออกมามีระดับยากที่สุดแค่ลำดับเรขาคณิตที่หยางเฉิงเคยเรียนตอนมัธยมปลาย แถมยังเป็นแบบง่ายที่สุดอีกต่างหาก
หยางเฉิงดูดซับพลังวูของวันนี้จนหมดได้อย่างสบาย ๆ