เห็นพวกนางทำหน้าละห้อยหวาดกลัว หยางเฉิงก็อดขำในใจไม่ได้ ความขุ่นเคืองเพียงน้อยนิดพลันมลายหายไป
ช่างเถอะ ไม่ถือสาสาวหูสัตว์ทั้งสองแล้ว
ใครใช้ให้เขาเป็นวูแห่งเผ่านกกระจอกครามกันเล่า!
หยางเฉิงกำลังจะกวักมือเรียกสาวหูสัตว์ทั้งสองให้เข้ามา
ตอนนั้นเอง เซี่ยก็เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ “ท่านวู เถาวัลย์ที่ท่านให้พวกเราไปหามา เราหาได้ครบแล้วเจ้าค่ะ”
หยางเฉิงลืมสาวหูสัตว์ทั้งสองไปเสียสนิท พลางกล่าวอย่างยินดีว่า “หาได้แล้วหรือ? พาข้าไปดูหน่อย”
“เจ้าค่ะ”
เซี่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วพาหยางเฉิงเดินไปยังอีกด้านหนึ่งของถ้ำ
เหยียนหลินกับซิ่งเห็นหยางเฉิงยิ้มหน้าบานให้เซี่ย ในใจก็เหมือนมีอะไรบางอย่างพลิกคว่ำ ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
แต่สาวหูสัตว์ทั้งสองไม่ได้ร้องไห้โวยวายหรือพาลใส่คนอื่น เพียงกัดริมฝีปากแล้วเดินตามมาอยู่ห่าง ๆ
เซี่ยพาหยางเฉิงมาถึงอีกด้านหนึ่งของถ้ำ แสงไฟในถ้ำส่องให้เห็นว่าแถบนี้มีเถาวัลย์หลากหลายชนิดกองพูนอยู่เต็มไปหมด ทั้งยังมีคนแก่กับเด็ก ๆ คอยขนมาเติมไม่ขาด
เมื่อเห็นหยางเฉิงมาถึง พวกเขาก็กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ท่านวู”
หยางเฉิงโบกมือ บอกให้พวกเขาไม่ต้องเกร็ง ทำสิ่งที่กำลังทำต่อไปได้เลย
เขาเดินไปข้างกองเถาวัลย์แล้วนั่งยอง ๆ ตรวจดูว่าเถาวัลย์ชนิดไหนใช้ทำตาข่ายได้บ้าง
อย่างแรก เถาวัลย์ที่เล็กเกินไปใช้ไม่ได้ สังคมดั้งเดิมในโลกแห่งนี้ไม่เหมือนกับบนโลกที่หยางเฉิงจากมา เป้าหมายของเขาคือสัตว์ดุร้ายที่มีพละกำลังมหาศาล หากใช้เส้นเล็ก ๆ อย่างสายเบ็ด ก็ถูกกระชากขาดได้ง่ายดาย