หยางเฉิงเริ่มลนลานขึ้นมานิดหน่อย
ถ้าอินเทอร์เน็ตยังใช้ได้ล่ะก็
เขาคงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งกระทู้ถามในเว็บบอร์ดไปแล้วว่า
【ด่วน! โดนชายฉกรรจ์ 16 คนยืนมุงอยู่ ควรทำยังไงดี?】
แต่ตอนนี้หยางเฉิงอยู่ในสังคมดึกดำบรรพ์ แถมยังมีโอกาสสูงด้วยว่าไม่ใช่สังคมดึกดำบรรพ์บนโลกด้วยซ้ำ
อินเทอร์เน็ตน่ะหรือ เลิกหวังได้เลย ชาตินี้ทั้งชาติเขาคงไม่มีวันได้เห็นมันอีกแล้ว
ดังนั้น เมื่อเผชิญกับสายตาร้อนแรงของชายฉกรรจ์ทั้ง 16 คน เขาจึงต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเอง
หยางเฉิงค่อย ๆ ยื่นมือออกไป เผยรอยยิ้มเก้อเขินแต่ยังรักษามารยาท แล้วลองทักทายดู “เอ่อ... สวัสดีทุกคน...”
ทว่าชายฉกรรจ์ทั้ง 16 คนยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง จ้องหยางเฉิงเขม็งด้วยสายตาร้อนแรง
หยางเฉิงกำลังคิดอยู่ว่าควรทำอะไรต่อดี อย่างเช่นอธิบายสถานะของตัวเอง บอกว่าเขาคือวูคนใหม่ของพวกเขา
จู่ ๆ เหยียนหูก็ก้าวออกมาข้างหน้า
จากนั้นตราเผ่าบนหน้าอกของเขาก็ส่องประกายวูบหนึ่ง
หยางเฉิงพลันรู้สึกถึงความร้อนระลอกหนึ่งที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง
แล้วพลังงานก็สร้างเส้นบาง ๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าขึ้นมาเอง เชื่อมโยงพลังงานเข้ากับตราเผ่าบนหน้าอกของเหยียนหูอย่างเลือนราง
ชั่วพริบตาต่อมา
ตราเผ่าบนหน้าอกของเหยียนหยุดกะพริบ แล้วส่องสว่างขึ้นเต็มที่
เหล่านักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ เห็นแล้วก็ตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น!
พวกเขาก้าวออกมาข้างหน้าเช่นกัน พร้อมแหวกหนังสัตว์ตรงหน้าอกออก