“เป็นอะไรกันไป พวกเธอสองคน?” หยางเฉิงถามอย่างสงสัย
“วู!”
เหยียนหลินยื่นปากงอน บุคลิกแบบคนดึกดำบรรพ์แสดงออกมาอย่างเต็มที่ ถามตรง ๆ ว่า “วู ท่านไม่ได้ชอบพวกเรา แต่ชอบเซี่ยคนเดียวหรอกหรือ?”
“ใช่แล้ว วู ข้ารู้แล้วว่าท่านชอบเซี่ย ไม่ชอบพวกเรา!”
ซิ่งยืนเท้าเอวอยู่ข้าง ๆ พลางช่วยเสริม
คำพูดของทั้งสองลอยไปถึงหูเซี่ยที่กำลังค้นหาหม้อดินอยู่อีกฝั่ง มือของเซี่ยพลันสั่น หัวใจเต้นตึกตักแทบคว่ำภาชนะดินเผาใบหนึ่ง
“เรื่องแบบนั้นที่ไหนกันเล่า ข้าชอบพวกเจ้าทุกคนต่างหาก” หยางเฉิงหัวเราะไม่ออก ร้องไห้ก็ไม่ได้ ในที่สุดก็เข้าใจ ที่แท้สาวหูสัตว์สองคนนี้กำลังหึงนี่เอง
“จะไม่มีได้ยังไง ท่านลูบเขากวางของเซี่ย แต่ไม่ลูบของพวกเรา ลองคิดดูสิว่าท่านไม่ได้ลูบหูเสือของข้ามานานแค่ไหนแล้ว...” เหยียนหลินพูดอย่างน้อยใจ
“เอาละ ๆ ลูบก็ได้ ลูบก็ได้”
หยางเฉิงวางมือใหญ่ลงบนหูเสือของเหยียนหลิน แล้วขยี้แรง ๆ สองสามที
สัมผัสอุ่น ๆ แบบนี้ช่างดีเหลือเกิน สบายสุด ๆ ไปเลย
มือใหญ่ของหยางเฉิงราวกับมีเวทมนตร์ แค่แตะลงบนหัวเหยียนหลิน เจ้าหล่อนก็เปลี่ยนจากแม่เสือสาวขี้หงุดหงิดกลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ในพริบตา
ไม่เพียงหรี่ตาพริ้ม ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม ยังเป็นฝ่ายเอาหัวมาถูฝ่ามืออุ่น ๆ ของหยางเฉิงอีกด้วย