“ใช่แล้ว ท่านวู เจ้าหมอนี่มันน่าโมโหที่สุด! ไม่รู้จักคิดบ้างเลยว่าวิชาหมอผีสำคัญกับท่านวูขนาดไหน จะเอาไปแลกกับเขาได้ยังไง!”
หวาเซวียน: “……”
ชิวเฉ่านี่นะ!
นางเข้าใจความหมายแฝงของหยางเฉิงแล้ว หากอยากได้ของที่เรียกว่า “ตาข่าย” ก็ต้องเอาวิชาหมอผีไปแลกเท่านั้น
“พอเถอะ พวกเจ้าก็ไปพักผ่อนกันได้แล้ว”
หวาเซวียนเอ่ยกับชิวเฉ่าและอีกสามคนที่ถูกเรียกว่าเอ บี และซี จากนั้นก็หันไปพูดกับชิวเย่ “ชิวเย่ มากับข้า”
ทุกคนรู้ว่าหวาเซวียนมีเรื่องจะถามชิวเย่เป็นการส่วนตัว จึงพากันพยักหน้าแล้วออกไป
ส่วนชิวเย่ก็ตามหวาเซวียนเข้าไปในกระโจม
พอเข้ามาในกระโจม ท่าทีเคร่งขรึมที่หวาเซวียนฝืนทำไว้ก็ผ่อนคลายลง นางย่องไปยังที่นั่งซึ่งทำจากกระดูก ก่อนจะใช้ขาสั้น ๆ กระโดดขึ้นไปนั่ง
“ชิวเย่ หาอะไรนั่งเถอะ” หวาเซวียนหาวหวอดแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่ออยู่กับชิวเย่ นางก็ไม่ต้องวางท่าสง่างามเหมือนเวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก จึงเผลอแสดงสัญชาตญาณของสาวหูแมวออกมามากขึ้น
แน่นอนว่าหวาเซวียนยังไม่ถึงกับเลียมือตัวเองด้วยลิ้นเล็ก ๆ ต่อหน้าชิวเย่หรอก
“ท่านวู ข้าไม่เหนื่อย” ชิวเย่ส่ายหน้า ก่อนถอดถังไม้ไผ่ที่สะพายอยู่ด้านหลังลงมา “ท่านวู นี่คือน้ำจากเผ่านกกระจอกครามที่ข้าเล่าให้ฟังเมื่อครู่ ดื่มแล้วอร่อยเป็นพิเศษ”
เพื่อยืนยันว่ามันอร่อยจริง ๆ ชิวเย่ยังเน้นคำว่า “เป็นพิเศษ” อีกด้วย