แม่น้ำเบื้องหน้ากว้างไม่น้อยกว่า 50 เมตร กระแสน้ำเชี่ยวกราก มองลงไปก็ไม่เห็นก้นแม่น้ำ ต่อให้เป็นบนโลกก็ยังนับว่าเป็นแม่น้ำสายใหญ่
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคนจากเผ่านกกระจอกครามเพิ่งเคยเห็นแม่น้ำกว้างใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก พอคิดจะข้ามไป ทุกคนก็จนปัญญาขึ้นมาทันที
“ท่านวู หรือเราจะเดินเลียบแม่น้ำขึ้นไป เผื่อข้างหน้าจะมีจุดที่ข้ามได้” เหยียนหูเสนอ
หยางเฉิงมองไปยังต้นน้ำซึ่งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นปลายทาง
“ไกลเกินไป พวกเราออกเดินทางมาเกือบสิบวันแล้ว ถ้าอ้อมไป ไม่รู้ว่าจะต้องเสียเวลาอีกเท่าไร แถมในป่ายังมีสัตว์ร้ายอีกตั้งมากมาย” หยางเฉิงส่ายหน้า
“ท่านวู แต่ถ้าไม่อ้อมไป แล้วเราจะข้ามแม่น้ำสายนี้ยังไงล่ะ?” เหยียนหูถามอย่างร้อนใจ
“ท่านวู หรือไม่ก็โค่นต้นไม้มาทำสะพานไม้...”
หงหยายังพูดไม่ทันจบก็หยุดชะงักไปเอง
เพราะเขาสังเกตเห็นว่าต้นไม้ในป่าดึกดำบรรพ์รอบตัว อย่างมากก็สูงเพียงเจ็ดถึงแปดเมตร ต้นที่สูงเกินสิบเมตรยังหาได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าห้าสิบเมตร!
นักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ ได้ยินข้อเสนอของเขาแล้วตาเป็นประกาย แต่ไม่นานก็พบปัญหาเดียวกัน ดวงตาของแต่ละคนจึงหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพากันขมวดคิ้วต่อ
เมื่อเจอแม่น้ำใหญ่ขวางหน้า ทุกคนต่างก็คิดอะไรไม่ออก