หยางเฉิงไม่ได้สนใจว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน เขาหยิบแผ่นกระดูกสัตว์ที่ขัดจนเรียบเนียนออกมาอีกชิ้น แล้วทบทวนในหัวอย่างละเอียด ก่อนสลักลายวูฉบับปรับปรุงลงบนแผ่นกระดูก
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด หยางเฉิงก็ใช้ดาบกระดูกกรีดขอบลายวู พร้อมถ่ายพลังวูในร่างเข้าไป
ด้วยประสบการณ์จากสองครั้งก่อน คราวนี้หยางเฉิงทำป้ายกระดูกวูได้คล่องมือขึ้นมาก
ใช้เวลาเพียง 20 นาที ป้ายกระดูกวูอีกแผ่นก็ทำสำเร็จ
ป้ายกระดูกวูแผ่นนี้เหมือนกับแผ่นก่อนหน้า ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย บนผิวไม่มีรอยร้าวส่วนเกิน แสงสีเขียวมรกตส่องกะพริบระยิบระยับ
หยางเฉิงสัมผัสพลังวูในร่างครู่หนึ่ง ก่อนใบหน้าจะเผยความยินดี:
“พลังวูที่ใช้ทำป้ายกระดูกวูแผ่นนี้ น้อยกว่าตอนทำแบบเดิมตั้งเกินครึ่ง ใช้พลังในร่างไปแค่หนึ่งในแปดเองเหรอ?!”
“คงเป็นเพราะฉันทำรูปทรงของลายวูให้ง่ายขึ้นเยอะ เดิมทีลายวูมีรูปร่างยาวเรียว แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนให้เป็นวงรี พลังวูที่ใช้เลยลดลงไปมาก”
หยางเฉิงคิดครู่เดียวก็เข้าใจสาเหตุที่เป็นเช่นนี้ เขายิ่งอดใจรอไม่ไหว “ไปทดลองกันเถอะ ในเมื่อใช้พลังวูน้อยลงตั้งครึ่งหนึ่ง แล้วอานุภาพจะเปลี่ยนไปไหม ถึงป้ายกระดูกวูจะปล่อยพลังออกมาได้ไม่แรงเท่าของเดิม แผ่นนี้ก็ถือว่าสำเร็จแล้ว!”
ที่หยางเฉิงเห็นว่าป้ายกระดูกวูแบบเดิมได้ไม่คุ้มเสียนั้น ก็เพราะมันกินพลังวูมากเกินไป