หยางเฉิงลูบหัวซิ่งไปพลาง มองเนื้อย่างในมือไปพลาง พลันรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมา
พูดกันตามตรง
ฝีมือย่างเนื้อของซิ่งไม่เลวเลยจริง ๆ
ส่วนที่เกรียมก็เกรียม ส่วนที่กรอบก็กรอบ
สีแดงอมน้ำตาลชวนเจริญอาหาร
แค่หยางเฉิงอดบ่นในใจไม่ได้ว่า “ไม่ใส่เครื่องปรุงสักนิด รสชาติคงไม่อร่อยแน่”
เขาหันไปมองคนในเผ่าที่กำลังกินเนื้ออยู่
พอย่างเนื้อเสร็จ ทุกคนก็รีบกัดกินกันอย่างอดใจไม่ไหว
หยางเฉิงย่อมไม่โง่พอจะไปถามว่าทำไมไม่ใส่เกลือ
แค่รู้ประวัติศาสตร์อยู่บ้างก็เข้าใจแล้วว่าเกลือเป็นของมีค่ามาก
ไม่ต้องพูดถึงสังคมดึกดำบรรพ์เลย ต่อให้เป็นสังคมศักดินา เกลือก็ยังเป็นทรัพยากรสำคัญของชาติที่รัฐควบคุมไว้ในมือ
ดังนั้นหยางเฉิงจึงเดาว่าเกลือในเผ่านกกระจอกครามก็คงมีค่ามากเช่นกัน
แต่สำหรับมนุษย์ เกลือไม่ได้เป็นแค่เครื่องปรุงเท่านั้น หากยังเป็นสิ่งจำเป็นต่อร่างกาย หากไม่กินเป็นเวลานานก็ป่วยได้ง่าย
“ดูท่าต่อไปคงต้องจัดการเรื่องเกลือด้วยแล้ว”
หยางเฉิงทำเครื่องหมายถูกไว้ในใจตรงหัวข้อเกลือ
เมื่อคิดเรื่องนั้นกระจ่างแล้ว หยางเฉิงก็เลิกสนใจเรื่องอื่น ตั้งหน้าตั้งตากินเนื้อย่างในมือ
จะว่าไป
แม้ไม่มีเครื่องปรุง แต่เนื้อย่างแบบดั้งเดิมก็มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ เนื้อนุ่มทั้งยังกรอบอีกด้วย
หลังจากกินเนื้อเสร็จ หยางเฉิงก็นอนพักย่อยอาหารอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ยังนอนไม่ทันนาน มู่ชิงก็เดินเข้ามาหาอีกครั้งด้วยสีหน้าคาดหวัง ก่อนจะถามว่า “ท่านหมอผี… เรื่องไฟนั่น…”