หยางเฉิงออกแรงสุดกำลัง หมุนท่อนไม้กลมเล็ก ๆ ในหลุมอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อหยางเฉิงหมุนไปเรื่อย ๆ ขี้เลื่อยจำนวนมากก็ร่วงออกมาตรงจุดที่ไม้สองท่อนเสียดสีกัน
ยิ่งหยางเฉิงออกแรงหมุนต่อไป ขี้เลื่อยเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ
แต่การเจาะไม้ก่อไฟน่ะ พูดง่ายแต่ทำจริงไม่ง่ายเลย
ขี้เลื่อยเปลี่ยนเป็นสีดำมาหลายนาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีเปลวไฟแม้แต่นิดเดียว
ชาวเผ่าที่อยู่รอบ ๆ มองหยางเฉิงหมุนไม้ต่อเนื่อง จากที่ตอนแรกสงสัย ค่อย ๆ กลายเป็นเริ่มกังขา
แค่หมุนไม้แรง ๆ แบบนี้ ก็ทำให้เกิดไฟได้จริงเหรอ?
หมุนมาตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นไฟสักแวบเลยนะ?
แม้ชาวเผ่าจะเคารพสถานะพ่อมดของหยางเฉิง จึงไม่ได้แสดงออกมา
แต่หยางเฉิงสัมผัสได้เต็ม ๆ ว่าบรรยากาศรอบตัวเริ่มกระสับกระส่าย
“เราเป็นพ่อมดนะ!” หยางเฉิงเองก็ร้อนใจอยู่ในใจ “ถ้าก่อไฟไม่สำเร็จ เรื่องพาหมู่บ้านไปข้างหน้าค่อยว่ากัน แต่ที่คุยโวไว้เมื่อกี้ได้กลายเป็นเรื่องน่าอับอายจนอยากมุดดินแน่!”
หยางเฉิงคิดพลางออกแรงมากขึ้นและเร่งมือให้เร็วกว่าเดิม
เมื่อไม้เสียดสีกันเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ควันบาง ๆ ก็เริ่มลอยออกมาช้า ๆ
เห็นอย่างนั้น หยางเฉิงก็ใจชื้นขึ้นมา
เขาเพิ่มแรงหมุนมืออีกครั้ง
ควันยิ่งลอยออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด!
เปลวไฟเล็กจิ๋วก็ปรากฏขึ้นในหลุมนั้น
“ฟู่—”
หยางเฉิงรีบวางพลองไม้ในมือลง ก้มตัวแล้วเป่าเบา ๆ ไปยังหลุมเล็ก ๆ
เขาไม่กล้าเป่าแรง กลัวเปลวไฟนิดเดียวนี้จะดับไปเสียก่อน