เมื่อเห็นทุกคนตื่นเต้นกันสุดขีด ต่างก็เรียนรู้วิธีเจาะไม้ก่อไฟได้แล้ว แถมยังฉลองกันอยู่ตรงนั้น
หยางเฉิงโบกมือแล้วกล่าวว่า “เอาละ ทุกคนดับไฟให้หมด อากาศร้อนมาก แถมยังอันตรายด้วย”
เดิมทีก็เป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ อยู่แล้ว อุณหภูมิสูงลิ่ว
กองไฟสามสิบกว่ากองลุกโชนอยู่ ทำให้อากาศบริเวณรอบลานโล่งร้อนระอุไปหมด
อุณหภูมิพุ่งขึ้นตั้งสิบองศา
หยางเฉิงร้อนจนเหงื่อไหลพราก
ยิ่งไปกว่านั้น รอบ ๆ ยังเป็นป่าดึกดำบรรพ์ หากพลาดจนเกิดไฟไหม้ขึ้นมา
ไม่เพียงป่าทั้งผืนจะลุกเป็นไฟ พวกเขาสามสิบกว่าคนก็หนีไม่พ้นชะตาถูกไฟคลอกตายเช่นกัน
เมื่อได้ยินหยางเฉิงตะโกน มู่ชิงซึ่งเพิ่งจุดกองฟืนด้วยมือตัวเองและกำลังตื่นเต้นก็ได้สติ รีบตะโกนตามขึ้นมาทันทีว่า
“ใช่ ๆ ฟังคำของวู ดับไฟให้หมด ถ้าลามไปติดป่ารอบ ๆ เข้าจะแย่เอา”
คนในเผ่านกกระจอกครามไม่ได้โง่ อีกทั้งใช้ชีวิตอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์มานานขนาดนี้ มากน้อยก็ต้องเคยเห็นภาพน่าสะพรึงกลัวของไฟที่เผาผลาญป่าครั้งละกว้าง ๆ กันมาบ้าง
พอหยางเฉิงกับมู่ชิงเตือนเข้า
ทุกคนก็หน้าถอดสี รีบหาทางดับไฟกันยกใหญ่
แต่แล้วก็พบปัญหา จึงตะโกนถามหยางเฉิงอย่างร้อนรนว่า
“วู ดูเหมือนพวกเราจะมีน้ำไม่พอ!”
หยางเฉิงตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดว่า “ใช้ทราย ใช้ดิน!”
ใช้ทราย? ใช้ดิน?
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นฟังแล้วต่างชะงัก
เมื่อก่อนเผ่านกกระจอกครามมีกองไฟอยู่แค่หนึ่งหรือสองกองตลอดทั้งปี และเพราะต้องรักษาเชื้อไฟไว้ พวกเขาจึงไม่เคยคิดจะดับไฟกันเลย