บทที่ 35 สิ่งปลูกสร้างที่เกือบลืมไป!
หยางเฉิงสั่งมาแบบนี้แล้ว เซี่ยจะยังพูดอะไรได้อีก?
ยิ่งไปกว่านั้น วูมีอำนาจมากที่สุดในเผ่า พูดอะไรย่อมเป็นอย่างนั้น
“ได้ค่ะ วู”
เซี่ยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย จากนั้นก็เดินไปหาพวกคนแก่กับเด็ก ๆ แล้วถ่ายทอดคำสั่งของหยางเฉิงให้ฟัง
ทุกคนฟังคำสั่งจบก็พากันสงสัยไม่ต่างกัน
ไม่รู้ว่าทำไมหยางเฉิงถึงต้องการเถาวัลย์ แต่ก็ไม่มีใครตั้งคำถาม
ที่จริงเมื่อเห็นนักรบตราเผ่ากับหนุ่มสาวกำยำของเผ่าต่างออกไปทำงาน พวกเขาก็อยากช่วยทำงาน ออกแรงเพื่อเผ่าบ้างเหมือนกัน
คนแก่กับเด็ก ๆ จึงเริ่มออกตามหาเถาวัลย์สารพัดชนิดภายใต้การนำของเซี่ยทันที
การหาเถาวัลย์ไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จได้ในพริบตา
แถวนี้ก็ไม่มีอะไรให้หยางเฉิงทำ อีกอย่างเขาก็ไม่ค่อยวางใจให้มนุษย์ดึกดำบรรพ์วางท่อน้ำเท่าไรนัก
หยางเฉิงจึงเดินไปแถว ๆ เผ่า ดูว่าทุกคนทำงานกันไปถึงไหนแล้ว
“วู”
“วู”
“วู”
……
พอเห็นหยางเฉิงเดินมา ทุกคนก็หยุดขุดร่องและฝังท่อน้ำ ก่อนจะทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น
หยางเฉิงพยักหน้ารับคำทักทายไปเรื่อย ๆ
แต่พอเดินต่อไปอีกนิด เขาก็ชะงักค้างอยู่กับที่อย่างอดไม่ได้ ถึงกับอึ้งไปเลย
เบื้องหน้ามีดินกระเด็นว่อนไปทั่ว ดินที่ขุดขึ้นมาพุ่งสูงแทบ 20-30 เมตร แถมเสียงยังดังสนั่นครืน ๆ เสียยิ่งกว่าก่อสร้างไซต์เล็ก ๆ บนโลกเสียอีก