ขุดไปได้พักหนึ่ง หลุมก็ลึกจนได้ขนาดตามที่หยางเฉิงต้องการ
หลุมกว้างสองเมตร ยาวสองเมตร ลึกสามเมตร เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพอดี
ตอนนั้นเอง เหยียนหลินกับซิ่งก็หอบหินกองโตกลับมา สูงเสียยิ่งกว่าศีรษะของพวกนาง
ทั้งสี่คนมองหลุมที่ขุดตามคำสั่งของหยางเฉิง ต่างก็มีสีหน้าสงสัยอยู่บ้าง
“วู หลุมนี้เอาไว้ทำอะไรหรือ? เอาไว้เป็นหลุมส้วมเหมือนกันหรือเปล่า?” ซิ่งถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
หยางเฉิงที่กำลังพอใจอยู่หน่อย ๆ พลันหน้าคล้ำลงทันที เส้นดำผุดเต็มหน้าผาก
หยางเฉิงอธิบายว่า “นี่คือบ่อเก็บน้ำ เอาไว้กักเก็บน้ำ น้ำส่วนเกินที่ผันเข้ามาจะได้เก็บไว้ในนี้”
หลายคนฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจอยู่บ้าง ซิ่งถามอีกว่า “แต่วู ดินเก็บน้ำได้ด้วยหรือ? น้ำโดนดินแล้วไม่ซึมหายไปหมดหรือ?”
ยัยหนูขี้สงสัยนี่ไปเอาคำถามมาจากไหนเยอะแยะ?
แต่หยางเฉิงไม่ได้รู้สึกรำคาญที่ซิ่งถามมากมาย กลับเป็นเรื่องดีเสียอีก เพราะนั่นแสดงว่านางกำลังใช้ความคิด
หากคนในเผ่าไม่คิด ไม่รู้จักมีความเห็นของตัวเอง และไม่สงสัยใคร่รู้ในโลก หยางเฉิงก็คงมีแค่ฝูงคนเดินได้ที่ไร้ชีวิตชีวาอยู่ในความดูแล
แบบนั้นเผ่านกกระจอกครามคงไม่มีวันพัฒนาได้แน่
“ดินธรรมดาเอามาเก็บน้ำไม่ได้หรอก เพราะมีช่องว่างเยอะเกินไป น้ำจะซึมลงไปข้างล่าง ดังนั้นเราต้องอัดดินด้านล่างให้แน่น ก็จะเก็บน้ำได้แล้ว”
หยางเฉิงอธิบายต่อว่า “ที่ให้พวกเจ้าไปหาหินมาก็เพราะเหตุนี้ นอกจากจะช่วยอัดพื้นบ่อให้แน่นแล้ว หินยังช่วยป้องกันไม่ให้น้ำซึมหายไปด้วย”