หยางเฉิงศึกษาอักษรวูบนหนังสัตว์ต่ออีกพักหนึ่ง
โดยเฉพาะเนื้อหาที่เกี่ยวกับการฝึกพลังวู เขาจดจำขึ้นใจทันที
เมื่อวางหนังสัตว์ลง เขาก็มองไปทางกองไฟ เห็นสาวหูสัตว์ทั้งสองหลับกันหมดแล้ว
หยางเฉิงจึงเริ่มฝึกพลังวู
นี่เป็นครั้งแรกที่ฝึก ในใจย่อมอดตื่นเต้นไม่ได้
“ฟู่——”
หยางเฉิงผ่อนลมหายใจยาว
เขาทำตามวิธีเข้าฌานที่บันทึกไว้บนหนังสัตว์ สงบจิตและปรับลมหายใจ
แล้วก็...
เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น
“ทัศนวิสัย” ของหยางเฉิงก็เปลี่ยนไปกะทันหัน
ห้วงสีขาวแห่งนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
“เร็วขนาดนี้เลย?” หยางเฉิงประหลาดใจเล็กน้อย “ตามที่หนังสัตว์เขียนไว้ ต้องเข้าสู่สภาวะเข้าฌานอย่างน้อยหลายสิบนาที หรืออาจนานกว่านั้นเสียอีก ทำไมฉันแค่กะพริบตาก็เข้าสู่สภาวะเข้าฌานได้แล้วล่ะ?”
หยางเฉิงคิดไม่ตก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
อย่างไรเสีย การเข้าสู่สภาวะเข้าฌานได้รวดเร็วก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขา
หยางเฉิงเงยหน้ามองไปรอบ ๆ
ห้วงสีขาวตรงหน้าแทบไม่ต่างจากห้วงสีขาวที่เขาได้รับการถ่ายทอดความรู้มา
เพียงแต่ตรงกลางไม่มีผนังที่ประกอบขึ้นจากอักษรวูสีดำอยู่
“แล้วตอนนี้ต้องฝึกยังไง?”
หยางเฉิงงุนงงเล็กน้อย
ในหนังสัตว์บันทึกไว้ว่า การฝึกพลังวูจำเป็นต้องเข้าสู่สภาวะเข้าฌาน
แต่ไม่ได้บอกว่าหลังเข้าสู่สภาวะเข้าฌานแล้วต้องฝึกอย่างไร
“อืม นั่นอะไรน่ะ?”
หยางเฉิงเดินเตร่ไปในห้วงสีขาวอย่างไร้จุดหมายอยู่ครู่หนึ่ง