ราวกับกำลังยืนยันคำพูดของหยางเฉิง
ทันทีที่เขาพูดจบ สาวหูสัตว์สองคนข้าง ๆ ก็เท้าเอวพยักหน้าสนับสนุนทันควัน
“ใช่แล้ว วู ข้าไม่เห็นด้วย! การเจาะไม้ก่อไฟเป็นวิธีเฉพาะของเผ่าเรา จะปล่อยให้คนอื่นเรียนไปได้ยังไง?”
“นั่นสิ สอนคนเผ่าเถาไม่ได้หรอก เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้ยังคิดจะลงมือกับท่านอยู่เลย!”
ชิวเย่เป็นหัวหน้าหน่วยล่าของเผ่าเถา ไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้
นางก็ค่อย ๆ ใจเย็นลง สีหน้าคาดหวังหายไป กลับมาเย็นชาเช่นเดิม
ชิวเย่รู้ว่าหยางเฉิงต้องการให้นางนำของมาแลก
“วูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ท่านต้องการอะไร?” ชิวเย่ถามเสียงเรียบ
แน่นอนว่าต้องการตัวเจ้าน่ะสิ!
หยางเฉิงเกือบหลุดปากพูดออกไปตามสัญชาตญาณ
แต่ไม่นานก็ได้สติ กระแอมสองครั้ง “เรื่องนี้ก็ต้องดูว่าท่านนักรบชิวเย่มีอะไรมาแลกบ้างแล้วล่ะ”
ตอนนั้นเอง ชิวเฉ่าฟังบทสนทนาของพวกเขาแล้วก็เข้าใจขึ้นมา
“พี่สาว ไปกันเถอะ เราไม่แลกกับเขาหรอก” ชิวเฉ่าตะโกน “ก็แค่ก่อไฟเอง มีอะไรแปลกนักหนา! กลับไปถามวูของเราก็ได้ นางต้องรู้วิธีใช้พลองไม้ก่อไฟแน่!”
“เชอะ จะไปก็ไปสิ ใครอยากแลกกับพวกเจ้ากัน!”
เหยียนหลินกับซิ่งไม่ยอมน้อยหน้า ทำหน้าล้อเลียนแล้วตะโกนโต้กลับ
“พอได้แล้ว อย่าก่อเรื่อง น้องสาว”
ชิวเย่ดุชิวเฉ่า ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยว่า “วูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ข้าเอาเกลือมาแลกกับพวกท่าน ดีหรือไม่?”