เหล่านักรบตราเผ่าต่างตื่นเต้นกันสุด ๆ
พวกเขาพากันพูดเจื้อยแจ้ว ล้อมมู่ชิงไว้ตรงกลาง เล่าให้ฟังว่าไม่นานมานี้หยางเฉิงพาทุกคนไปที่บ่อน้ำเล็ก ๆ แล้วจับสัตว์ลำธารหนวดคู่ขึ้นมาจากบ่อนั้นได้อย่างไร
ฟังจากคำบอกเล่าของเหล่านักรบแล้ว สัตว์ลำธารหนวดคู่สิบกว่าตัวที่อยู่ตรงหน้า ล้วนถูกจับขึ้นมาพร้อมกันด้วยแหผืนเดียว
ไม่ใช่แค่มู่ชิงที่ฟังจนตาค้าง คนอื่น ๆ ก็พากันอ้าปากค้าง ตกตะลึงกันไม่หาย
พวกเขามองแหที่ทำจากเถาวัลย์กว่าห้าสิบเส้น ยาว 4 เมตร กว้าง 2.5 เมตร มีช่องตาข่ายเป็นสี่เหลี่ยมขนาดประมาณ 4 เซนติเมตร แววตาแทบปิดความคลั่งไคล้ไว้ไม่มิด!
เครื่องมือที่เรียกว่าแหผืนนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน!
มีประโยชน์สุด ๆ!
แค่เหวี่ยงลงไปจับทีเดียว ก็จับสัตว์ลำธารหนวดคู่ขึ้นมาได้ตั้งมากมาย พอให้พวกเขากินกันได้สิบกว่าวัน!
พวกเขาแทบไม่รู้จะใช้คำไหนมาบรรยายชมเครื่องมือชิ้นนี้ดี
เดี๋ยวก่อน นี่ยังเรียกว่าเครื่องมือได้อยู่อีกหรือ?
นี่มันของวิเศษที่สวรรค์ประทานมาให้ชัด ๆ!
จังหวะนั้นเอง
เซี่ยพาคนสองสามคนเดินมาจากทางถ้ำ
ในมือของพวกนางถือแหผืนใหม่ที่เพิ่งทำเสร็จ
เมื่อเห็นสัตว์ลำธารหนวดคู่จำนวนไม่น้อยนอนอยู่บนพื้น เซี่ยกับพวกนางก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่
จากนั้นเซี่ยเดินมาหาหยางเฉิง ถือแหผืนใหม่ที่เพิ่งทำเสร็จไว้ในมือ แล้วเอ่ยเสียงเบาอย่างกระวนกระวายว่า “ท่านวู นี่คือแหผืนใหม่ที่พวกเราเพิ่งทำเสร็จ ท่านดูสิ พวกเราทำถูกหรือเปล่า?”