หลังจากเหยียนหูกับพวกพากันล้างคราบเหนียวเหนอะหนะออกจากตัวจนสะอาดเกลี้ยง รู้สึกสบายไปทั้งร่างแล้วกลับมาหาทุกคน ก็เห็นภาพประหลาดเข้า
หยางเฉิงถือใบไม้อ่อนกับหญ้าสดที่เพิ่งเด็ดมาไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งลูบหัววัวโคลนเละเบา ๆ พลางพูดเสียงนุ่มว่า “เด็กดี รีบกินของพวกนี้เข้าไป”
วัวโคลนเละส่งเสียงฮึดฮัดทีหนึ่ง แล้วสะบัดหน้าหนีอย่างไว้ศักดิ์ศรี ไม่ยอมมองหยางเฉิง
จากนั้นก็เห็นหยางเฉิงฟาดกบาลวัวโคลนเละฉาดหนึ่ง แล้วใช้วิชาปลุกสติใส่มัน ก่อนตวาดว่า “กิน! ถ้าไม่เห็นว่าแกยังแข็งแรง ป่านนี้แกจะยังคุยกับฉันได้อยู่ไหม?!”
“มอออ!!”
วัวโคลนเละร้องลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง ก่อนจะมองหยางเฉิงอย่างตัดพ้ออีกครั้ง จากนั้นก็ทำท่าหิวโซอย่างไร้ศักดิ์ศรี กลืนใบไม้อ่อนกับหญ้าสดในมือเขาลงไป
พอเห็นภาพนี้ เหยียนหูก็ยืนอึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติ
เขาเดินเข้าไปถามว่า “วู ท่านกำลัง...”
“อ้อ วัวโคลนเละตัวนี้ไม่ยอมกินข้าว ถ้าไม่กินข้าวก็ขย้อนโคลนออกมาไม่ได้ ฉันเลยต้องใช้วิชาปลุกสติใส่มัน พอดีเจ้ามาแล้ว งั้นช่วยป้อนมันที”
หยางเฉิงตอบส่ง ๆ แล้วยื่นใบไม้อ่อนกับหญ้าสดในมือให้เหยียนหู ก่อนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รอจนวัวโคลนเละกินใบหญ้าพวกนั้นหมด
เขาตะโกนบอกฉางกั่วที่ยืนอยู่บนท้องวัวโคลนเละว่า “ฉางกั่ว พอแล้ว เหยียบต่อได้”
“ได้เลย!”