มนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ย่อมไม่เคยเรียนทฤษฎีสัมพัทธภาพแน่นอน
ปกติแค่ช่วงเช้าครึ่งวัน ทุกคนกินข้าวแล้วทำงานกันส่ง ๆ ไป พริบตาเดียวพระอาทิตย์ก็ขึ้นมาอยู่กลางฟ้า ถึงเวลากินมื้อเที่ยงกันพอดี
แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร
หลังจากหยางเฉิงประกาศว่ากินมื้อเที่ยงเสร็จแล้วจะเปิดกองดินได้ ทุกคนก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ามาก มือไม้ที่เคยขยับคล่องกลับรู้สึกหนักอึ้ง ทำอะไรก็ยากไปหมด ทรมานสุด ๆ
ในที่สุดก็ทนมาจนถึงเที่ยง ทุกคนรีบก่อไฟทำอาหารทันที
วันนี้ทีมล่าสัตว์ล่าอสูรร้ายระดับเจ็ดมาได้หนึ่งตัว ถ้าเป็นวันอื่น ต่อให้เนื้ออสูรร้ายระดับเจ็ดยังย่างไม่สุก ทุกคนก็คงน้ำลายสอจนแทบอดใจไม่ไหวแล้ว
แต่วันนี้พอเนื้ออสูรร้ายระดับเจ็ดย่างเสร็จ ทุกคนกลับกินไม่ลง พวกเขากินส่ง ๆ ไปสองสามคำ แล้วก็หันไปจ้องหยางเฉิงตาแป๋ว
หยางเฉิงเองก็ร้อนใจไม่น้อย พอเห็นแบบนั้น เขาก็กัดเนื้ออสูรไปสองสามคำ ก่อนพาทุกคนเดินไปยังกองดิน
เพราะรู้ว่าใกล้จะเปิดกองดินแล้ว เหยียนหูกับคนอื่น ๆ จึงวางงานในมือลงชั่วคราว แล้วเดินตามมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่พวกเขา นอกจากนักรบตราเผ่าสองสามคนที่เฝ้ายามปกป้องเผ่า สมาชิกเผ่านกกระจอกครามทั้งหมดก็มากันครบ
หยางเฉิงทำเหมือนเมื่อครู่ เขายื่นมือไปแตะดินด้านนอกอยู่พักหนึ่ง เพื่อสัมผัสอุณหภูมิ
อุณหภูมิลดลงจากตอนเช้าไปไม่น้อย พอก้มลงแนบพื้นแล้วมองผ่านช่องระบายอากาศเข้าไปข้างใน ก็เห็นแต่ความมืดสนิท