“ฮ้า—”
หยางเฉิงหาวหวอดหนึ่ง ก่อนขยี้ตา
จากนั้นก็ผลักสาวหูสัตว์สามคนที่กอดเขาหลับอยู่ให้พ้นตัว แล้วลุกขึ้นยืน
ใช่แล้ว ตอนนี้มีสาวหูสัตว์สามคนกอดเขาอยู่ เหยียนหลินกับซิ่ง และยังมีสาวหูกวางอีกคนอย่างเซี่ยด้วย
พอลุกขึ้น หยางเฉิงก็มองตุ่มแดงคันยุบยับบนตัว พลางเกาหงุดหงิดแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
นอนบนสนามหญ้าสบายกว่านอนบนพื้นแข็ง ๆ ในถ้ำก็จริง แต่สิ่งที่ตามมาคือยุงน่ารำคาญนับไม่ถ้วน แถมน้ำค้างยามเช้ายังทำให้เป็นหวัดได้ง่ายอีก
ร่างกายของนักรบตราเผ่ายังพอไหว ความหนาวแค่นี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขา แต่หยางเฉิงเริ่มทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกว่าจมูกตันนิดหน่อย
เพราะฉะนั้น ก่อนสร้างบ้านเสร็จ ก็คงต้องอาศัยอยู่ในถ้ำไปก่อน
หยางเฉิงเดินไปทางลานโล่งไม่กี่ก้าว พอมาถึง “เขตโรงอาหาร” ยังไม่ทันได้กินอะไร เหยียนหูก็พานักรบตราเผ่ากลุ่มใหญ่เข้ามาล้อมเขาไว้
“วู!” เหยียนหูตะโกนเรียกอย่างกระปรี้กระเปร่า
“มีอะไรหรือ?” หยางเฉิงถามอย่างสงสัย
“วู กำแพงล้อมเสร็จแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องทำอะไรต่อ?”
ไม่ใช่แค่เหยียนหูที่ร้อนใจ นักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้ากระตือรือร้นไม่แพ้กัน
หยางเฉิงตอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราวว่า “ก็ไปทำสิ่งที่ควรทำสิ อาหารในเผ่าเรากินหมดแล้วไม่ใช่หรือ พวกเจ้าไปล่าสัตว์มาเพิ่มสิ”
“ล่าเสร็จหมดแล้ว วู ดูนั่นสิ”
เหยียนหูชี้ไปยังลานโล่งที่อยู่ไม่ไกล ตรงนั้นมีซากสัตว์ร้ายกว่ายี่สิบตัวแล้ว จำนวนเหยื่อเท่ากับที่เผ่าล่ากันตามปกติถึงสองวัน