ตอนนี้หยางเฉิงมีบารมีจนทุกคนเชื่อถืออย่างหมดใจ
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของต้าสือก็เป็นประกายขึ้นมา “จริงด้วย มีวูอยู่ วูบอกว่าแก้ปัญหาเรื่องอาหารได้ ก็ต้องแก้ได้แน่ พอจัดการเรื่องอาหารเสร็จแล้ว...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
“เฮ้ย ฉางกั่ว ต้าสือ พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่ รีบตามมาเร็ว!” เหยียนหูเร่ง
“มาแล้ว!”
ฉางกั่วกับต้าสือตอบรับ ก่อนรีบตามไป
ตอนนั้นเอง สมาชิกเผ่าคนหนึ่งวิ่งขึ้นเนินมาจากด้านล่าง แล้วตะโกนบอกเหยียนหูและพวกพ้องว่า “เหยียนหู วูบอกว่าตอนนี้ต่อท่อได้แล้ว!”
“ได้เลย!” เหล่านักรบตราเผ่าสบตากัน ต่างทำงานกันมาทั้งวัน ก็รอช่วงเวลานี้แหละ
พวกเขาจึงเร่งมือฝังไม้ไผ่ท่อนสุดท้ายให้เรียบร้อย แล้วค่อย ๆ เดินไปยังริมแม่น้ำ
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของสัตว์ดุร้ายทั้งหลาย
เหยียนหูค่อย ๆ ขุดเปิดช่วงสุดท้ายระหว่างลำธารแห้งกับแม่น้ำ
“ซ่า...”
น้ำจากแม่น้ำไหลทะลักเข้าสู่ลำธาร แล้วไหลเข้าไปในท่อไม้ไผ่สีเขียวสด เสียงน้ำไหลกังวานใสไพเราะ
“กลับกันเถอะ!”
เหยียนหู ชางสือ และทุกคนเห็นกับตาว่าน้ำไหลอยู่ภายในลำไม้ไผ่ลงมาตามทางอย่างที่หยางเฉิงบอกไว้จริง ๆ
พวกเขาสบตากัน ต่างเห็นความยินดีล้นปรี่ในดวงตาของอีกฝ่าย พอส่งเสียงเรียกกันแล้วก็พากันเดินกลับ
สัตว์ดุร้ายสองสามตัวที่กำลังดื่มน้ำอยู่ริมแม่น้ำเห็นดังนั้น ก็ได้แต่สงสัยเป็นอย่างยิ่ง
วันนี้เจ้าสองขานั่นไม่มาตักน้ำกันแล้วหรือ?