หยางเฉิงรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีกับอนาคตของตัวเอง จึงคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย
แต่จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงถามมู่ชิงว่า “มู่ชิง เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ต้องเป็นหญิงหมอผีก่อน ถึงจะนอนกับข้าได้งั้นหรือ?”
มู่ชิงทำหน้าระแวดระวัง “แน่นอนสิ ท่านวู อย่ากลับคำเชียวนะ เมื่อครู่ท่านเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะให้พวกอิงเป็นหญิงหมอผี
พอเป็นหญิงหมอผีแล้ว พวกนางก็มีหน้าที่นอนกับท่านวูและให้กำเนิดลูก!
ท่านวู เรื่องนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้เด็ดขาด!”
อิงน่าจะเป็นชื่อของหนึ่งในสาวหูสัตว์ทั้งสามคน
แต่หยางเฉิงไม่ได้ถามว่าคนไหนคืออิง กลับหันไปจ้องเหยียนหลินกับซิ่ง สาวหูสัตว์สองคนนี้แทน!
สาวหูสัตว์ทั้งสองยังไม่ได้เป็นหญิงหมอผีเลยด้วยซ้ำ!
แต่กลับเอาแต่พูดทุกวันว่าอยากนอนกับเขา ตกกลางคืนก็วิ่งมาคอยตื๊อ ทำเอาหยางเฉิงนอนไม่ค่อยสบาย
พอถูกหยางเฉิงจ้องเขม็ง เหยียนหลินกับซิ่งก็แลบลิ้นสีชมพูออกมา ก่อนจะหลบตาอย่างรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตาเขา
“เอาละ ข้ารู้แล้ว ข้าไม่คืนคำที่พูดไปหรอก ให้พวกนางเป็นหญิงหมอผีด้วยก็แล้วกัน” หยางเฉิงกล่าว
จะมัวกลัวจนไม่กล้าทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้เผ่ากำลังต้องการนักรบตราเผ่าอย่างเร่งด่วน
ให้สาวหูสัตว์พวกนี้เป็นนักรบตราเผ่าเสียก่อน ส่วนเรื่องนอนด้วยหรือไม่นั้น หยางเฉิงเป็นถึงวู หากเขาไม่เต็มใจ สาวหูสัตว์พวกนี้จะบังคับเขาได้หรือไง?
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ท่านวู ท่านช่วยปลุกพลังตราเผ่าให้พวกนางเถอะ ข้าไม่รบกวนแล้ว”