หยางเฉิงทำหน้าพิกลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า สลัดความคุ้นเคยประหลาด ๆ นั้นออกจากหัว แล้วเริ่มคิดเรื่องพิธีแลกเปลี่ยนครั้งนี้
“หมายความว่าพิธีแลกเปลี่ยนครั้งนี้กินเวลานาน 10 วันงั้นหรือ?”
หยางเฉิงพึมพำกับตัวเอง “อืม... ก็จริง 10 วันจะว่านานก็ไม่เชิง จะว่าสั้นก็ไม่ใช่ สำหรับเผ่าดึกดำบรรพ์ที่ต้องเดินทางไปแลกเปลี่ยนของกันแล้ว เวลานี้เหลือเฟืออยู่
ตอนนี้ที่ข้าต้องคิดก็คือ จากเผ่านกกระจอกครามไปยังสถานที่จัดพิธีแลกเปลี่ยน ต้องใช้เวลาเท่าไรกัน?”
นี่เป็นปัญหาสำคัญทีเดียว
ข้างนอกเป็นแดนรกร้าง มีสัตว์ร้ายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง อันตรายมาก หากไปถึงเร็วเกินไปแล้วต้องรออยู่ที่นั่น คงหนีไม่พ้นหิวโหยหนาวสั่น แถมยังอาจถูกสัตว์ร้ายโจมตีอีกด้วย
แต่ถ้าไปช้าเกินไป พิธีแลกเปลี่ยนเปิดเพียง 10 วัน หากไปไม่ทันก็อดเข้าร่วม
บนกระดูกวูนี้นอกจากจุดดำสองจุดที่บอกตำแหน่งของแต่ละแห่งแล้ว อย่าว่าแต่จุดสังเกตอะไรเลย แม้แต่ทิศเหนือใต้ตะวันออกตะวันตกก็ยังไม่ได้ทำเครื่องหมายไว้
คงต้องพึ่งตัวเองแล้ว หยางเฉิงตัดสินใจลองดูว่าต้องใช้เวลากี่วัน
หยางเฉิงลุกขึ้น เดินออกไปนอกถ้ำ จุดดำบนกระดูกวูซึ่งแทนตำแหน่งของเขายังคงนิ่งสนิท
เขาเดินต่อไปจนถึงประตูใหญ่ของลานโล่ง ระยะทางราว 500 เมตร จุดดำบนกระดูกวูก็ยังไม่ขยับแม้แต่น้อย
ดูท่าคงต้องออกไปลองในแดนรกร้างแล้ว
หยางเฉิงตะโกนเรียกสาวหูสัตว์ที่กำลังขยำเกลืออยู่ไกล ๆ “เหยียนหลินกับซิ่ง เอาเก้าอี้หามมา!”