“แม่เลี้ยงของนายไม่ใช่คนดี อย่ากินอะไรที่เธอให้เด็ดขาด แล้วก็อย่าเข้าใกล้เธอ”
ลู่จือจือลุกจากเตียง หยิบกระเป๋าที่หัวเตียงขึ้นมาตรวจดูของข้างใน
“เรื่องถอนชะตาเกี่ยวพัน ฉันจะหาทางเอง”
เธอเดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมากำชับอีกครั้ง
“ถ้าจี้หยกที่ฉันให้นายแตก นายต้องติดต่อฉันทันที”
กู้เหยียนโจวอยากรั้งลู่จือจือไว้ เพราะเธอดูอ่อนแอจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
แต่พอนึกถึงท่าทีของลู่จือจือเมื่อวาน ใจเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา
เขามองผ่านหน้าต่างออกไป เห็นลู่จือจือก้มหน้าเดินเซื่องซึมออกไปทางประตูใหญ่
ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ
“ฉงจิ่ว หาคนไปส่งเธอกลับบ้าน”
ลู่จือจือนั่งอยู่ในรถ ทั้งตัวแทบไม่มีเรี่ยวแรง
เธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เรียกกันว่าผลสะท้อนกลับ
วิชาอาคมทุกอย่างล้วนมีความเสี่ยงที่จะเกิดผลสะท้อนกลับอยู่บ้าง แต่เธอไม่คิดเลยว่าคราวนี้ตัวเองจะหนักถึงเพียงนี้
ความฝันนั้นกำลังบอกเหตุอะไรกันแน่?
ทำไมเธอถึงถอนชะตาเกี่ยวพันกับกู้เหยียนโจวไม่ได้นะ?
‘กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง’
เสียงโทรศัพท์ดึงความคิดของเธอกลับมา
เธอควานหาโทรศัพท์จากกระเป๋าแล้วกดรับสาย
“จือจือ”
เสียงของลู่อวี้ฝูฟังดูตื่นตระหนกจนแฝงเสียงสะอื้น
“เถียนอวี่ออกมาแล้ว เขามาหาฉัน บอกว่า... จะมาเยี่ยมที่บ้านอย่างเป็นทางการ”
“ทำไมเร็วขนาดนี้?”
ตามหลักแล้ว อย่างน้อยก็ต้องถูกควบคุมตัวสามวัน
“ควบคุมตัวสามวัน วันนี้ก็พอดีที่เขาออกมา”
“สามวันแล้วเหรอ?”
ลู่จือจืออุทานออกมาโดยไม่ทันคิด
“ผ่านไปสามวันแล้วจริง ๆ เหรอ?”