“เถียนอวี่”
ลู่อวี้ฝูกำตุ๊กตากระดาษแน่น ใบหน้าซีดขาวเดินไปหาเถียนอวี่
ช่วงพักเที่ยง เพื่อนร่วมงานหลายคนเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ พยาบาลหน้าแผนกสามคนเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาก็แซว
“คุณหมอเถียน หิ้วของมากมายขนาดนี้จะไปให้ใครหนอ?”
สายตาพยาบาลหลายคนกวาดไปมาระหว่างลู่อวี้ฝูกับเถียนอวี่ คล้ายกับตอนเรียนหนังสือที่ครูเรียกคู่รักขึ้นตอบคำถามพร้อมกัน เพื่อนร่วมชั้นจะโห่ร้องและแซวเล่น
เถียนอวี่ยิ้มเยาะ
เห็นท่าทางหวาดกลัวของลู่อวี้ฝู ก็รู้ว่านางกลัวจนตัวสั่น
ลูกสาวผู้อำนวยการโรงพยาบาล คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลลู่ ยังต้องยอมจำนนต่อการข่มขู่ของเขา ต้องฟังคำสั่งเขาสินะ!
คิดถึงตรงนี้ เถียนอวี่ยิ่งรู้สึกเสียดาย
วันนั้นไม่ควรใจร้อนลงมือข้างถนน ควรหาซอกป่าที่ไม่มีผู้คนแล้วค่อยลงมือ
ไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ผู้เย่อหยิ่งและอ่อนโยนในยามปกติจะมีรสชาติอย่างไร จะเป็นเพียงแค่ท่าทีเย่อหยิ่งภายนอก แต่ภายในกลับสำส่อนหรือไม่
เขารู้สึกใจเต้น มองลู่อวี้ฝูด้วยสายตาที่คิดไม่ดี
“ของขวัญมากมายขนาดนี้ คงจะให้คุณหมอลู่ทั้งหมดใช่ไหม!”
เสียงแซวของพยาบาลเรียกสติเถียนอวี่กลับมา
เขาซ่อนอารมณ์ไว้ กลับมาเป็นท่าทางซื่อ ๆ เหมือนปกติ
“อืม วันนี้นัดกับคุณหมอลู่ไว้ จะไปเยี่ยมบ้านนางสักหน่อย”
พยาบาลสาวหลายคนร้องอุทาน
“โอ้ย! คุณหมอทั้งสองคนนี้กำลังจะได้ข่าวดีกันแล้วสินะ ถึงขั้นไปพบผู้ใหญ่แล้ว!”
“ใช่ ๆ ตอนงานแต่งอย่าลืมส่งการ์ดเชิญพวกเราด้วยล่ะ”
เถียนอวี่ถูกพูดจนปลื้มปีติ ราวกับเห็นภาพตัวเองแต่งงานกับลู่อวี้ฝู
หลังแต่งงาน เขาจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นแพทย์ประจำบ้าน สุดท้ายก็เป็นรองผู้อำนวยการ เป็นผู้อำนวยการ ครองตระกูลลู่ทั้งหมด