ลู่อวี้ซูมองลู่จือจือหยิบเข็มทิศออกมาจากเป้แล้วเดินเข้ามาหาเธอ
เธอกำจี้หยกเอาไว้แน่น ลังเลอยู่ในใจ
ถ้าลู่จือจือเป็นคนหลอกลวง ภาพลักษณ์ของเธอในใจพ่อแม่จะต้องพังทลายแน่นอน
แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับมุ่งมั่น ไม่มีทีท่าจะถอยเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น แค่เหลือบตามองก็รู้ทันทีว่าจี้หยกนี้เป็นของปลอม บางทีอาจจะมีฝีมือจริงๆ ก็ได้
ถ้าให้เธอคำนวณออกมาจริงๆ ล่ะก็!
ไม่ได้เด็ดขาด!
เธอจะเอาอนาคตของตัวเองไปเดิมพันไม่ได้ เธอทุ่มเทมาเยอะขนาดนี้ จะให้พังทลายลงไปตอนนี้ไม่ได้!
ลู่อวี้ซูตั้งใจกดจี้หยกแน่นๆ ให้เหลี่ยมคมของมันบาดมือตัวเอง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากกลางฝ่ามือทันที
ยังไงก็เป็นลูกสาวที่ตระกูลลู่เลี้ยงดูมากว่ายี่สิบปี พอแม่เห็นลู่อวี้ซูบาดเจ็บก็รีบสาวเท้าเข้ามาจับมือเธอไว้
“โอ้ย อวี้ซู ลูกเลือดออกแล้ว”
“ป้าอวัง รีบเอาถูกปฐมพยาบาลมาเร็ว!”
เห็นสีหน้ากังวลและเจ็บปวดใจของแม่ ลู่อวี้ซูก็ร้องไห้ทันที
“แม่ หนูผิดไปแล้ว จี้หยกอันนี้เป็นของปลอมจริงๆ!”
“ตอนที่ออกไปเที่ยวก่อนหน้านี้ หนูทำจี้หยกหาย หนูกลัวแม่โกรธ เลยให้คนแกะสลักอันใหม่มาเหมือนอันเดิม”
ลู่อวี้ซูพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดแม่ ร้องไห้โฮออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“แม่ หนูขอโทษ หนูไม่ควรหลอกแม่!”
แม่ตบไหล่เธอเบาๆ
“โอ้ย ลูกโง่ๆ ของแม่ จี้หยกสักอัน ทำหายก็ทำหายไปสิ จะเป็นอะไรไปนักหนา!”
แม่ดึงมือเธอไปนั่งที่โซฟา
“เรื่องแรกเลยคือต้องจัดการบาดแผลที่มือให้เรียบร้อยก่อน”
ลู่จือจือเก็บเข็มทิศกลับเข้าเป้ รู้ดีว่าเรื่องนี้ถูกปล่อยผ่านไปอย่างง่ายดายแล้ว