ใบหน้าของลู่อวี้เหยาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว!”
“คิดว่าเธอคงเคยได้ยินชื่อท่านนักพรตสิงจื่อมาบ้าง สร้อยเส้นนี้เป็นงานแกะสลักของนางด้วยมือ ซื้อมาร้อยล้านเลยนะ!”
“ท่านนักพรตสิงจื่อไม่ประดิษฐ์สิ่งใดแล้ว ของที่ออกจากมือนางน่ะ มีเงินก็ซื้อไม่ได้ เอาไปขายต่อห้าร้อยล้านก็มีคนซื้อ!”
พูดพลางเอามือท้าวสะเอว ท่าทางหยิ่งยโสเป็นที่สุด
“แย่งพ่อแม่ไปแล้วยังจะมาแย่งสร้อยอีก หน้าด้านชะมัด!”
ลู่จือจิ่วรู้สึกเพียงว่ามันช่างน่าขัน ลู่อวี้เหยาพูดทุกประโยคเต็มไปด้วยการโอ้อวด ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่กว่าจะได้มาแสนยากเย็น
แต่จี้หยกสีแบบนี้ นางทิ้งไปตั้งสิบกว่าชิ้นแล้ว เพราะนางก็คือท่านนักพรตสิงจื่อ
ที่จ้องมอง ก็เพื่อคอยยืนยันว่า นั่นใช่สิ่งที่ตนแกะสลักหรือไม่
ตอนนี้ดูชัดเจนแล้ว สร้อยเส้นนั้นนอกจากไร้พลังปราณโดยสิ้นเชิง ยังแกะสลักได้ประณีตงดงาม
นางไม่มีทางมีฝีมือดีเลิศเช่นนั้น!
ลู่จือจิ่วมิได้ใส่ใจท่าทีของสองพี่น้องที่มีต่อนางเลย แต่บิดาที่อยู่ข้างกายกลับเดือดดาล
“ลู่อวี้เหยา เจ้าพูดมากพอหรือยัง! คำสอนของตระกูลลู่ เจ้าเอาไปกินเป็นข้าวหมดแล้วหรือ? พ่อสั่งสอนเจ้าอย่างไรทุกวัน?”
ลู่อวี้เหยาเพิ่งดีใจได้ไม่ถึงสองนาที ก็ถูกบิดาต่อว่าอีกยก และหนักหน่วงกว่าครั้งก่อน
นางก้มหน้าลงอีกครั้ง เม้มปากเก็บกด
ลู่อวี้ซูเห็นว่าเรื่องราวบานปลายตรงตามใจตน จึงแสร้งทำใจกว้างเอ่ยขึ้น
“สร้อยเส้นหนึ่งไม่ได้มีค่าอะไร ถ้าน้องชอบก็เอาไปเถอะ เดิมทีมันก็น่าจะเป็นของเธอ!”