ผู้คนเมื่อเห็นเขาถือมีดอยู่ในมือ ต่างก็ถอยหลังไปหลายก้าว
“แจ้งตำรวจ เร็วเข้า แจ้งตำรวจ”
ฝูงชนแตกกระจาย คนขี้ขลาดวิ่งหนีไปเลย
แต่เถียนอวี่ไม่ได้ถือมีดวิ่งเข้าหาฝูงชน
กลับฟันไปฟันมาอยู่กับอากาศ
“อีแพศยา ดูซิว่าฉันจะกรีดหน้าแกจนเละไหม”
เขาถือมีดกรีดไปทีละแผล พร้อมกับข่มขู่เป็นระยะ
“ผิดหรือยัง! รีบพาฉันไปที่บ้านแก แต่งงานกับฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก!”
ลู่อวี้ฝูเช็ดน้ำตา สายตามองไปทางเถียนอวี่
“จือจือ เขา...เขากำลังทำอะไร?”
ลู่จือจือหยิบยันต์กระดาษแผ่นหนึ่งยัดใส่มือลู่อวี้ฝู
ใช้มือข้างเดียวทำมือปั้นวิชา หลังร่ายคาถา ก็ตบลงกลางหน้าผากของเธออย่างหนัก
ลู่อวี้ฝูรู้สึกเพียงถูกตบจนตาลายไปหมด
พอตั้งสมาธิมองอีกครั้ง เธอก็ตกใจสุดขีด
เถียนอวี่มือหนึ่งจับ‘เธอ’ไว้ กำลังแทงเข้าที่ใบหน้า
‘เธอ’ร้องไห้โวยวาย ใบหน้าถูกกรีดจนเละไปแล้ว
ผู้คนรอบข้างต่างแตกกระเจิงหนีตาย สวนในไม่นานก็ว่างเปล่า เหลือเพียงเถียนอวี่คนเดียว
‘ลู่อวี้ฝู’ในมือเถียนอวี่ไม่ได้ร้องขอชีวิต แต่กลับพูดจาเสียดแทงหัวใจเรื่อย ๆ เพื่อยั่วเถียนอวี่
“แกเป็นอะไร เป็นระดับไหน ยังจะคิดว่าฉันจะมามองตาตั้ง?”
“ต่อให้ฉันแต่งกับหมา แต่งกับแมว แต่งกับขอทาน ฉันก็ไม่มีวันแต่งกับแก!”
“มีฤทธิ์ก็ฆ่าฉันเลยสิ ไม่งั้นฉันจะไปบอกพ่อฉัน ให้พ่อจัดการแกให้ตาย!”
เถียนอวี่ได้ยินคำข่มขู่แบบนั้น ก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที
เขาชูมีดผ่าตัดขึ้นสูง แล้วแทงลงไปที่หัวใจของ‘ลู่อวี้ฝู’