ลู่จือจือหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ถ้าเธอไม่ออกไป ก็ปิดประตูให้แน่น ปิดปากให้สนิท ไม่ว่าเห็นอะไรก็อย่าส่งเสียง”
สุยหยุนยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ศพนั่นเหมือนจะขยับ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนดวงตาของมันจะกะพริบด้วย
สุยหยุนเป็นนิติเวชมาหลายปี เคยเห็นคนที่ตายแล้วยัง ‘ขยับ’ ได้เหมือนกัน
แต่นั่นเป็นแค่ปฏิกิริยาของกล้ามเนื้อ เป็นแค่เรื่องบังเอิญ
แต่ศพที่เน่าเปื่อยขั้นรุนแรงแบบนี้จะขยับได้ นี่เป็นครั้งแรก
เธอนึกถึงคำพูดของลู่จือจือได้ในทันที แล้วรีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว
อาจจะเป็นเพราะชุดป้องกันอับและระบายอากาศไม่ดี เธอรู้สึกว่าหลังของตัวเองคัน ๆ เหมือนมีเหงื่อซึมออกมาเป็นชั้น
จากนั้น ศพที่ยังมีก้อนขี้ผึ้งห่อหุ้มอยู่ก็แกว่งไปมาซ้ายขวาพร้อมกัน แมลงตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งไต่ออกจากรูจมูกของศพ
แมลงที่ไผล่ออกมามีขนาดเท่าเล็บมือก้อย รูปร่างรี ด้านหลังมีลวดลายสีดำสองเส้น
ลวดลายนั้นขยับขึ้นมา ที่แท้มันคือปีกของแมลง