ลู่จือจือกำลังกินข้าวอยู่ ก็พลันยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน
มือข้างหนึ่งของนางแอบทำมือเป็นมุทราอยู่ใต้โต๊ะอาหาร คำนวณสถานการณ์ปัจจุบันของเถียนอวี่
กระดองเต่านั้นเป็นของวิเศษอายุสามร้อยปี แม้จะมีน้ำหนักเพียงเศษเสี้ยว ก็บีบให้เถียนอวี่ต้องก้มหลังค่อมได้
“พี่ชายเข้าโรงพยาบาลแล้ว ยังหัวเราะออกได้อีก เธอเลือดเย็นจริง ๆ!”
ลู่อวี้เหยาใช้ตะเกียบจิ้มข้าวสวยอย่างแรง
“เธอเอาแต่พูดว่านี่มีปัญหา นั่นผิดปกติ ฉันว่าเธอต่างหากที่มีปัญหาที่สุด!”
“ตั้งแต่เธอมา ครอบครัวเราก็วุ่นวายไม่เป็นสุขเลยสักวัน”
“อวี้เหยา! ห้ามพูดพล่าม!”
ลู่อวี้ฝูเอ่ยขึ้นพร้อมตวาด
“ต้องขอบคุณจือจือ พี่ชายสองถึงได้ไม่เป็นอะไรมาก เธอเป็นเด็กน้อย ทำเรื่องเรียนให้ดีก็พอ เรื่องของผู้ใหญ่อย่าไปยุ่ง!”
ลู่อวี้เหยาโยนตะเกียบลงบนโต๊ะ
“พี่ใหญ่ ทำไมพี่เอาแต่เข้าข้างเธอ! ใครกันแน่ที่เป็นน้องสาวของพี่!”
ลู่อวี้ฝูไม่ค่อยได้ทำหน้าเย็นชาแบบนี้เท่าไรนัก
“ดูพี่ใหญ่ พี่ชายสอง ถึงแม้แต่อวี้ซู ก็ล้วนอ่อนโยนสุขุมกันทั้งนั้น มีแต่เธอคนเดียวที่เอะอะโวยวาย ฉันเห็นควรส่งเธอไปตรวจดูซะหน่อย ว่าจริง ๆ แล้วเป็นน้องสาวฉันหรือเปล่า”
ลู่อวี้เหยายังเด็ก ถูกพี่สาวที่ปกติใจดีว่าเข้าไป ก็ร้องไห้ออกมาทันที
“ฉันว่าเธอทุกคนถูกกระดาษยันต์สีเหลืองนั่นของเธอสะกดจิตกันหมดแล้ว ควรจะต้องตื่นได้แล้วต่างหาก!”
มารดายกตะเกียบขึ้นเคาะโต๊ะเสียงดัง
แม้ปกติจะเป็นมารดาผู้ใจดี ก็ทนการเอะอะโวยวายอยู่ทุกวันแบบนี้ไม่ไหว