นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่จือจือเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้
คุณแม่ตื่นแต่เช้ามาจัดงานเลี้ยง
ในสวนมีการจัดดอกไม้และลูกโป่ง ส่วนภายในบ้านก็ตกแต่งใหม่ทั้งหมด
ลู่จือจือเพิ่งตื่นนอน ก็ถูกคุณแม่เรียกไปที่ห้องจัดเลี้ยง
คุณแม่เห็นนางก็ต่อว่าอย่างเอ็นดู
“จือจือเอ๋ย วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับหนู หนูเป็นตัวเอกนะ ทำไมยังแต่งตัวเรียบง่ายแบบนี้ล่ะ”
พูดพลาง หยิบกล่องของขวัญมาวางในอ้อมแขนของลู่จือจือ
“นี่เป็นชุดราตรีที่สั่งตัดพิเศษให้หนู รีบกลับไปเปลี่ยนเถอะ”
ลู่จือจือปฏิเสธ
“คุณแม่ หนูใส่เสื้อผ้าที่มีราคาแพงมากไม่ได้”
คุณแม่ยิ้มปลอบนาง
“สบายใจได้ ชุดนี้เพื่อนแม่ทำเอง เป็นของขวัญให้หนู ไม่ได้ใช้เงินเลย หนูสบายใจใส่ได้เลย”
เป็นของฝากจากญาติมิตร มีค่าที่จิตใจ ไม่ใช่ราคา
ลู่จือจือวางใจรับไว้
กลับถึงห้อง เปิดกล่องออก
ชุดราตรีวิจิตร ซับซ้อนด้วยผ้าคริสตัลเนื้อนุ่มซ้อนกันหลายชั้น ด้านหลังเป็นทรงโครงปลา
'ก๊อก ก๊อก'
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“จือจือ พี่ใหญ่เอง”
ลู่จือจือเปิดประตู ลู่อวี้ฝูยืนอยู่หน้าประตู
ต่างจากการแต่งตัวในยามปกติ นางปล่อยผมลอนเป็นคลื่น ยิ่งดูอ่อนโยนและสุขุม
“ชุดราตรีที่คุณแม่ให้หนูเป็นชุดทรงโครงปลา ใส่เองยาก เดี๋ยวพี่ช่วยใส่ให้”
ลู่จือจือพยักหน้า หลีกทางให้ลู่อวี้ฝูเข้ามา
นางสวมชุดราตรี ปล่อยให้ลู่อวี้ฝูช่วยปรับสายรัดด้านหลัง
อันที่จริงลู่จือจือไม่เคยใส่กระโปรงแบบนี้มาก่อน ดีที่มีลู่อวี้ฝูมาช่วย