ลู่อวี้ซูหันขวับ ดวงตาเบิกกว้าง ตกใจจนล้มลงกองกับพื้น
นางมองลู่จือจือ แล้วมองอีกสองคนข้างกาย
ริมฝีปากซีดขาว เสียงสั่นเครือ
“เจ้า…เจ้าได้ยินอะไรบ้าง?”
ลู่จือจือเดินเข้าไปหาทั้งสามอย่างช้าๆ
“ข้าได้ยินพ่อแม่แท้ๆ ของเจ้ากำลังรีดไถเจ้า!”
คู่สามีภรรยาต่างตกตะลึง
“ซูเอ๋อร์ หรือนางคือ…”
แววตาลู่อวี้ซูไร้จุดหมาย ทิ้งตัวนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
“จบแล้ว…ทุกอย่างจบสิ้น!”
ชายคนนั้นหรี่ตา สีหน้าดุร้าย
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็อย่ามัวเสียเวลา! ลงมือจัดการปัญหานี้ให้เจ้าเด็ดขาดเสียเลย!”
ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปหาลู่จือจืออย่างบ้าคลั่ง!
ลู่จือจือไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย มุมปากยกยิ้มน้อยๆ
“เจ้าแน่ใจนักหรือว่าจะ ‘จัดการ’ ข้า?”
แววตาลู่อวี้ซูวาบขึ้น เหมือนถูกดึงสติกลับมา
นางรีบตะเกียกตะกายลุกจากพื้น กระโจนคว้าตัวชายคนนั้นไว้
“ไม่ได้นะ นี่…นี่…ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย!”
ชายคนนั้นสะบัดมือใหญ่ ลู่อวี้ซูเซถลา
“ถ้านางกลับไปพูดเรื่องนี้ พวกเราก็จบหมด!”
“ไม่แน่พ่อกับแม่อาจต้องเข้าคุก!”
“เราทำไปก็เพื่อเจ้า ถอยไปเดี๋ยวนี้!”
ชายคนนั้นไม่ฟังคำห้ามของลู่อวี้ซู สาวเท้าตรงเข้าไปหาลู่จือจือ
ลู่จือจือล้วงเข็มเงินจากกระเป๋าอย่างไม่เร่งรีบ สะบัดมือพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้น
ชายคนนั้นถูกเข็มทิ่มโดยไม่ทันตั้งตัว หยุดชะงัก
“เข็มเงินเล็กๆ เจ้านี่ เข็มให้น้ำเกลือโรงพยาบาลยังเจ็บกว่า เจ้าคิดว่าใช้แค่นี้เอาชนะข้าได้รึ?”
ลู่จือจือยิ้มโดยไม่ปริปาก ในมือถือยันต์กระดาษเหลือง