สีหน้าผู้เป็นพ่อดูแย่ลงไปอีก
"คณบดีหวัง นี่พูดอะไรกัน โรงพยาบาลเราดี ๆ อยู่ ใครจะขาย"
ผู้เป็นพ่อพูดจบ คณบดีหวังก็หัวเราะลั่น
"คุณลู่ ผมให้โอกาสคุณครั้งเดียว อย่าให้เหล้าดีไม่กิน จะกินเหล้าปรับทีหลัง"
"ใคร ๆ ก็รู้ว่าลูกสาวที่เพิ่งรับกลับบ้านของพวกคุณไปล่วงเกินตระกูลกู้ ภัยใหญ่กำลังจะตกใส่ตระกูลคุณ แล้วยังมีกะใจมาจัดงานเลี้ยงอีก?"
คนที่เดินตามหลังคณบดีหวังมาก็พากันสมทบ
"ใช่เลย คุณลู่ คุณควรรีบวางแผนเสียแต่เนิ่น ๆ"
"ผมมาจากบริษัทเฟิงเย่พร็อพเพอร์ตี้ ที่ดินแปลงนี้ของคุณลู่ ผมถูกใจแล้ว ว่าจะพัฒนาเป็นรีสอร์ตตากอากาศ ราคาคุยกันได้นะ"
อีกคนก้าวออกมา
"รีสอร์ตอะไรกัน ที่กันดารป่านนี้ใครจะมาตากอากาศ"
เขาหันมายิ้มร่าให้ผู้เป็นพ่อ
"คุณลู่ ผมทำธุรกิจสมุนไพร แปลงสมุนไพรของคุณยกให้ผมดูแลต่อดีกว่า ผมจะบริหารอย่างดี ไม่ให้เสียความตั้งใจของคุณ"
ชายอ้วนคนหนึ่งเดินส่ายมาข้าง ๆ คณบดีหวัง
"พ่อ ก็บอกว่าลูกสาวตระกูลลู่สวย ๆ ทั้งนั้น ให้ผมเลือกสักคนเป็นเมียสิ"
เขาชี้มือไปที่ลู่จือจือ
"เอาคนนี้เลย คนนี้หน้าสดสุด ดูก็รู้ว่ายังบริสุทธิ์"
ภายในงานอึกทึกครึกโครม คนสิบกว่าคนที่คณบดีหวังพามาเหมือนจะมาแบ่งสมบัติตระกูลลู่กัน
ต่างก็เถียงกันในห้องโถงใหญ่นี่แหละว่าใครจะได้อะไรไป!
ผู้เป็นพ่อโกรธจนคว้าแจกันบนโต๊ะน้ำชาปาลงพื้น
ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงเงียบสนิทในทันใด
"ออกไปให้หมด!"
ผู้เป็นพ่อกุมหัวใจ สีหน้าค่อย ๆ เขียวคล้ำ
แย่แล้ว!
ลู่จือจือถอยหลังสองก้าว คว้ากระเป๋าบนโซฟา