"แม่ แม่กล้าตีฉันเพราะคนเลวทรามนี่!"
ลู่อวี้เหยากุมแก้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไม่คิดว่าแม่จะยกมือขึ้นตีอีกครั้ง
"ใครเลวทราม! เธอคือพี่สาวเธอนะ!"
น้ำตาแม่ร่วงหล่นราวกับสายฝน ลู่อวี้เหยารู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก
คนตระกูลกู้สองคนเห็นทั้งคู่ทะเลาะกัน ก็รีบเข้ามาห้าม
"คุณนายลู่ คุณหนูลู่ อย่าทะเลาะกันเลย เดี๋ยวฉันไปซื้อชาดเอง ฉันไปซื้อเอง"
ลู่อวี้ซูก็เข้าไปประคองแม่
"แม่ ใจเย็นก่อน อวี้เหยายังเด็ก ค่อยๆ สอนได้"
ลู่อวี้เหยาเหลือบตามองลู่จือจือแวบหนึ่ง
"ฉันจะรอดูว่าพอคนตระกูลกู้มาถึง เธอจะตายยังไง!"
ลู่อวี้เหยายืนเอาแต่โกรธอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย
แม่จะขึ้นไปตีเธออีก ลู่จือจือดึงมือแม่ไว้
"ไม่เป็นไรหรอกแม่"
แค่ถูกด่าเป็นคนเลวทราม เธอเคยอยู่ที่ตระกูลเหริน ถูกด่าแทบจะทุกวัน ชินไปแล้ว
ริมฝีปากแม่สั่นระริก สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่อยู่ อุ้มลู่จือจือร้องไห้ออกมา
ลู่จือจือโอบกอดแม่ตอบ ปลอบโยนเบาๆ
ในใจเธอมีมุมหนึ่งที่อบอุ่น ทั้งที่เธอเป็นคนปลอบคนอื่น ทำไมรู้สึกว่าคนที่ถูกปลอบใจกลับเป็นตัวเองล่ะ
ตระกูลลู่วุ่นวายไปหมด ขณะที่กู้เหยียนโจวพาคนมายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลลู่แล้ว
เขาหมุนแหวนหยกนิ้วโป้งบนมือ พูดสั่งเบาๆ
"ถึงตระกูลลู่แล้ว อย่าเผยฐานะฉัน เรียกคุณชายก็พอ"
คนด้านหลังถือของขวัญมากมาย พยักหน้ารับพร้อมเพรียง