ลู่จือจือวางกล่องชาดสีม่วงแดงทั้งกล่องลงบนโต๊ะ
“คุณกำลังสงสัยในความสามารถของฉันหรือ?”
กู้เหยียนโจวยิ้มแล้วส่ายหน้า
“ถ้าฉันไม่เชื่อคุณ ฉันก็คงไม่มาหาคุณ”
“คุณพูดถูก ฉันมีเรื่องต้องขอร้องคุณจริงๆ”
ลู่จือจือยกมือปั้นมือปิดนิ้วคำนวณ
แล้วหยิบกระดาษเหลืองที่กู้เหยียนโจวให้ไว้ ออกมาจากกระเป๋า คว้าพู่กันออกจากเป้ จุ่มลงในชาดที่ส่งมาให้ แล้วเขียนเป็นอักขระยันต์หนึ่งแผ่น
พับกระดาษยันต์นั้นเป็นรูปสามเหลี่ยมส่งให้กู้เหยียนโจว
“สิ่งที่คุณต้องการก็แค่สุขภาพร่างกายที่แข็งแรง ยันต์ที่ฉันเขียนให้แผ่นนี้สามารถคุ้มครองคุณให้ปลอดภัยจากโรคภัยทั้งปวง แม้แต่ไข้หวัดก็ไม่เป็น”
“แต่สิ่งที่ร่างกายคุณสูญเสียไปเองนั้นฉันช่วยอะไรไม่ได้ คุณยังต้องไปพบแพทย์”
สายตากู้เหยียนโจวเหงาหงอยเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ฉงจิ่วที่เข็นรถเข็นให้เขาร้อนใจจนพูดออกมา
“คุณหนูลู่ ช่วยดูให้คุณห้า...ช่วยดูให้คุณชายของเราเถอะค่ะ หลายปีมานี้หาหมอมาเท่าไหร่ก็ไม่เห็นได้ผล”
“แต่ตั้งแต่ที่ได้พบคุณครั้งก่อน ร่างกายคุณชายดีขึ้นมาก กลางคืนนอนหลับสบาย...”
กู้เหยียนโจวยกมือขึ้น ฉงจิ่วถึงได้หยุดพูด
“ฉงจิ่ว อย่าพูดอีกเลย...”
มารดาที่นั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่พูดอะไรมาทั้งตลอด ถึงกับลุกขึ้นยืนในตอนนี้
นางเข้าปกป้องลู่จือจือไว้ข้างหลัง ประดุจเสือแม่ที่กำลังปกป้องลูกน้อย
“คุณชายกู้ ลู่จือจือลูกฉันเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง หากคุณชายกู้ต้องการรักษาโรค โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนของตระกูลลู่เรามีหมออยู่มากมาย สามารถช่วยคุณปรับสมดุลร่างกายด้วยสรรพคุณยาแผนจีนได้”