สายตาของกู้เหยียนโจวเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน ทำให้ลู่จือจือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง
"ได้ ตามฉันมาได้ แต่ห้ามพูดพล่ามเด็ดขาด"
ความผิดหวังของกู้เหยียนโจวกลายเป็นความดีใจในทันที
ลู่จือจือเข็นรถเข็นของกู้เหยียนโจวออกไปข้างนอก และสังเกตเห็นว่าเขากำลังพิมพ์ข้อความอะไรบางอย่างบนโทรศัพท์มือถือ
เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู รถของเขาจอดอยู่ตรงนั้น แต่ฉงจิ่วกลับหายไปแล้ว
"จือจือ ฉงจิ่วแค่ส่งฉันมาที่นี่ อีกเดี๋ยวคงต้องรบกวนเธอแล้วล่ะ"
ลู่จือจือบอกว่าไม่เป็นไร
เธอเลียนแบบฉงจิ่ว พยุงกู้เหยียนโจวขึ้นไปนั่งบนรถเข็น
ไม่คิดว่าเขาสูงใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับพยุงได้เบามืออย่างไม่คาดคิด
"นายต้องกินให้มากขึ้นนะ ผอมเกินไปแล้ว"
กู้เหยียนโจวเม้มมุมปากเล็กน้อย
"ได้"
เขาออกแรงที่ขาทั้งสองข้าง ย้ายตำแหน่งอย่างแนบเนียน ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไว้บนตัวลู่จือจือ
ถ้าถูกรังเกียจว่าหนักเกินไป ก็คงไม่ได้โอกาสแบบนี้อีกต่อไป
ลู่จือจือเอารถเข็นขึ้นท้ายรถ ก็เห็นพ่อของตัวเองที่เดินมาช้า ๆ
ลู่อิ๋นซีกำลังอธิบายอะไรบางอย่างอยู่ข้างกายเขา
ลู่จือจือเดินเข้าไปเตรียมจะบอกกล่าวกับพ่อสักหน่อย
"พ่อคะ หนูมีธุระต้องไปจัดการหน่อยนะคะ"
พ่อกำชับให้ระวังตัวสองสามประโยค แล้วก็รีบเดินตามลู่อิ๋นซีเข้าโรงพักไป
ลู่อิ๋นซีมองลู่จือจือขึ้นรถของกู้เหยียนโจว สายตาหม่นลง ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ในโรงพยาบาล
หูเสวี่ยลี่ ภรรยาของจางหมิงเอิน กำลังตาแดงก่ำเช็ดหน้าให้สามี