ลู่จือจือห่มผ้าให้กู้เหยียนโจวเรียบร้อย แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าเขา
"จือจือ ครั้งก่อนเธอบอกว่าเรื่องของเราสองคน..."
กู้เหยียนโจวพูดได้เพียงครึ่งเดียว ลู่จือจือก็รีบขัดขึ้น
"เดี๋ยวก่อน"
ลู่จือจือหันไปมองลู่อิ๋นซี
"พี่ใหญ่ ช่วยไปรับพ่อที่หน้าประตูหน่อยได้ไหม ฉันอยู่เฝ้าคุณกู้คุยกันสักพัก"
ลู่อิ๋นซีเม้มริมฝีปาก
อะไรรับพ่อน่ะ เป็นแค่ข้ออ้าง
เห็นชัดว่าสองคนนั้นมีอะไรจะคุยกัน และไม่อยากให้เขาได้ยิน
ลู่อิ๋นซีหมุนตัวเดินจากไป
ก่อนจะจากไป เขาเหลือบมองกู้เหยียนโจวทีหนึ่ง
สีหน้าเขานั้นได้ใจสุดๆ ราวกับชนะอะไรที่ยิ่งใหญ่
กู้เหยียนโจวอารมณ์ดีสุดขีด แม้แต่น้ำเสียงก็เจือความยินดี
ตั้งแต่ลู่จือจือครั้งก่อนออกจากบ้านเขาไป เขาก็กระสับกระส่ายไม่เป็นสุขทั้งคน
เขาเป็นคนที่ใช้คนอื่นและเล่นกับหัวใจคนมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกใครสักคนจูงจมูก
เขายอมรับว่ามีใจให้ลู่จือจืออยู่บ้าง แต่ใจนั้นมันไม่ได้มาง่ายๆ เลย
หลายปีมานี้ เขายึดความได้เปรียบของตระกูลกู้ อะไรที่อยากได้ก็ได้มาง่ายดายแทบทั้งนั้น
การปรากฏตัวของลู่จือจือ ปลุกเราความอยากพิชิตในตัวเขา
หลังๆ เขาก็ค่อยๆ คิดตก
นอกจากความอยากพิชิตแล้ว ยังมีความชอบอยู่บ้าง
เขาชอบความรู้สึกที่อยู่ข้างกายลู่จือจือ รู้สึกผ่อนคลาย
เขายังชอบมองลู่จือจือ มองเธอวางใจกับทุกสิ่งราวกับสายลม รับมือกับอุปสรรคทั้งหลายอย่างมั่นคง