ลู่จือจือพูดจบ หูเสวี่ยลี่ก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
“คุณหนูลู่……คุณ……คุณพูดว่าอะไรนะ?”
มือของนางเผลอยกขึ้นลูบท้องโดยไม่รู้ตัว
“ฉัน……ฉัน……ท้องเหรอ?”
ลู่จือจือยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
“คุณเชื่อฉันเถอะ เรื่องของสารวัตรจางฉันจัดการให้เอง ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”
หัวหน้าหลี่ขมวดคิ้ว
“เด็กสาวคนนี้ยังจะปั้นเรื่องอยู่อีก ใครจะท้องไม่ท้อง ตัวเองจะไม่รู้หรือไง?”
คำพูดเขายังไม่ทันขาด หมอรุ่นน้องก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา
“หูเสวี่ยลี่อยู่ไหม?”
หูเสวี่ยลี่รีบเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปที่ประตู
หมอรุ่นน้องยื่นรายงานผลตรวจหลายแผ่นให้หูเสวี่ยลี่
“ผลตรวจตอนคุณเป็นลมเมื่อเช้าออกครบแล้ว ไม่มีโรคอะไรใหญ่โต แค่เศร้าเกินไปไม่ได้รับประทานอาหาร ทำให้ขาดสารอาหารเล็กน้อย เอกสารพวกนี้คุณเก็บไว้ให้ดี”
หูเสวี่ยลี่รับเอกสารมา มองหมอรุ่นน้องด้วยความสงสัย
“ไม่มีอย่างอื่นอีกแล้วเหรอ?”
หมอรุ่นน้องพยักหน้า ไม่มีอย่างอื่นแล้ว หากคุณรู้สึกว่าร่างกายยังไม่สบายตรงไหน เราสามารถตรวจเพิ่มเติมเป็นพิเศษได้
แววตาของหูเสวี่ยลี่หม่นลง มุมปากกระตุกและตาแดงก่ำอีกครั้ง
“ขอบคุณนะคะ”
หูเสวี่ยลี่ปิดประตูลง แล้วเดินผ่านหน้าลู่จือจือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง
หัวหน้าหลี่ขมวดคิ้ว
“เห็นไหม ผลตรวจร่างกายออกมาแล้ว ที่ไหนมีรายงานการตั้งครรภ์”
เห็นลู่จือจือไม่พูดอะไร หัวหน้าหลี่ก็ไล่พวกเธออีกครั้ง
“พวกคุณไปเถอะ อย่ามาทำให้พวกเราเสียเวลาออกเดินทาง”