คณบดีหวังปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“พ่อลูก ฟังพ่อก่อนนะ พ่อไม่ได้ทำ!”
“นางต้มตุ๋นหากิน ทำให้ตระกูลกู้ขุ่นเคือง บัดนี้ยังมามั่วส่ำใส่ร้าย”
ลู่จือจือทำหน้าใสซื่อ
“คณบดีหวังต้องปฏิเสธเป็นธรรมดา ถ้าลูกชายรู้เข้า คงไม่ยอมแน่”
“ก็เหมือนว่า พ่อมีลูกชายถึงสองคนนี่นา ทรัพย์สมบัติแบ่งสามส่วน ลูกชายได้แค่หนึ่งในสามเอง”
บุตรชายคณบดีหวังซักไซร้อีกครั้ง
“พ่อ เรื่องมันจริงใช่ไหม! เพราะนางทำนายได้ว่า พ่อเป็นกามตายด้าน!”
‘ฮึ่บ’
ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
คณบดีหวังไม่ตอบลูกชาย หันไปตวาดใส่ลู่จือจือ
“ผมจะฟ้องคุณ ฟ้องตระกูลลู่ ข้อหาหมิ่นประมาท”
ลู่จือจือแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนก
“ท่านอย่าฟ้องข้าเลย ได้ๆ ข้าพูดความจริง นั่นไม่ใช่ลูกชายของท่าน”
คณบดีหวังถอนหายใจยาว ทำหน้าละห้อยพูดกับลูกชาย
“ลูกชาย เจ้าดูสิ นางรับแล้ว ว่าแต่งเรื่อง!”
ลู่จือจือคล้ายพูดกับตัวเองพลางคำนวณ
“ลูกแฝดของท่าน ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของท่านดอก เป็นชู้รักของท่านแอบคบชู้แล้วคลอดออกมา”
“คณบดีหวัง ท่านไม่เคยสงสัยบ้างเลยหรือ?”
“ท่านเป็นกามตายด้านนี่ จะมีลูกชายได้อย่างไร แถมเป็นแฝดอีก”
“จ๊าก ท่านนี่กล้าคิดจริงๆ ชู้รักของท่านก็กล้าทำจริงๆ พวกท่านสมเป็นผัวเมียกันนัก คิดกันได้สวยทั้งคู่”
บุตรชายคณบดีหวังถามอย่างตื่นเต้น