ลู่จือจือหัวเราะเยาะ
"เจ้าล้อเล่นอะไร! เสื้อผ้าเครื่องประดับของเจ้า แม้แต่ชุดชั้นในถุงเท้าก็เป็นของที่ตระกูลลู่ให้เจ้า ไม่มีสักชิ้นที่เป็นของเจ้า!"
"ในเมื่อเจ้ามีศักดิ์ศรีพอจะจากไป ก็รักษาหน้าไว้บ้าง อย่าเอาอะไรติดตัวไปเลย!"
สีหน้าของลู่อวี้เหยาเปลี่ยนไป มองเข้าไปในประตูด้วยความไม่อยากเชื่อ
บิดามารดาที่ตามปกติเอ็นดูนางที่สุด บัดนี้กลับนั่งเงียบอยู่บนโซฟา ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว แม้แต่สายตายังไม่มองนาง
นั่นหมายความว่าพวกเขายอมให้ลู่จือจือทำเช่นนี้กับนาง
ลู่อวี้ซูวิ่งเหยาะๆ มาที่ประตู
"จือจือ เจ้าอย่าทำแบบนี้เลย อย่างน้อยก็ให้นางใส่..."
ลู่จือจือหันไปถลึงตาใส่ลู่อวี้ซู
"เจ้าใจกว้างนัก ทำไมไม่กลับไปดูบิดามารดาแท้ๆ ของตัวเองเล่า?"
สีหน้าของลู่อวี้ซูเปลี่ยนไปอย่างมาก นางกลัวว่าลู่จือจือจะพูดเรื่องบิดามารดาที่แท้จริงของนางออกมาจริงๆ
และก็กลัวว่าประโยคนี้จะถูกหูลู่อวี้เหยาได้ยิน
แต่ดูเหมือนว่าลู่อวี้เหยากำลังโกรธอยู่ ไม่ได้ฟังว่าพวกเขาพูดอะไรกันเลย
ลู่จือจือหันศีรษะกลับมามองลู่อวี้เหยา
"ลู่อวี้เหยา ไสหัวไปซะ!"
ลู่อวี้เหยามองดูทุกคนในครอบครัวภายในประตูด้วยความเสียใจ ไม่มีใครช่วยนางเลย ไม่มีใครสนใจนาง
นางกรีดร้องออกมา
"ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องเสียใจแน่! ข้าจะทำให้พวกเจ้ารู้ว่าสิ่งที่พวกเจ้าทำมันผิด!"
ลู่อวี้เหยาสวมเพียงรองเท้าแตะก็วิ่งออกไป
เมื่อเห็นลู่อวี้เหยาวิ่งหนีไป มารดาก็ลุกขึ้นจากโซฟาอยากวิ่งตามออกไป