ลู่อวี้เหยาเขย่าแขนของซุนเหิง ความดื้อรั้นหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นความผูกพันเต็มเปี่ยม
“อาเหิง ฉันเหนื่อยมากเลย เข้าไปข้างในคุยกันก่อนเถอะ”
ซุนเหิงมองลู่อวี้เหยาอย่างรังเกียจ
“คุณหนูใหญ่ อย่ามาสร้างปัญหาเลย อยู่ตระกูลลู่ดี ๆ ไม่ชอบ วิ่งมาหาฉันที่นี่ทำไม ผมขอร้องคุณเถอะ อย่ามาทำร้ายผมอีก!”
ลู่อวี้เหยามองซุนเหิงตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
ซุนเหิงเคยแต่เอาใจใส่และปลอบโยนเธออ่อนหวานเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นแววตาเช่นนี้ในสายตาของซุนเหิง
ซุนเหิงยกมือขึ้นลูบหน้า
เขารักเงิน แต่รักอนาคตของตัวเองยิ่งกว่า
ครั้งนี้นับว่าโชคดีที่รอดตัวมา แต่คำพูดของคุณพ่อตระกูลลู่ก็ชัดเจนมากแล้ว ว่าไม่มีครั้งหน้า
เห็นได้ชัดว่าตระกูลลู่ไม่มีทางละทิ้งลูกสาวคนนี้ ที่ปล่อยให้เธอออกมาก็แค่ให้เธอได้ลิ้มรสความยากลำบากแล้วค่อยกลับบ้าน
ในเวลานี้ หากเขายังไม่รู้จักคิดให้ดีแล้วรับลู่อวี้เหยากลับไปอีก ก็มีแต่จะทำให้ตระกูลลู่โกรธแค้นมากยิ่งขึ้น
ทางที่ดีเขาควรจะพูดให้ชัดเจน ตัดความหวังของลู่อวี้เหยาเสียให้สิ้น จะได้ไม่นำภัยมาสู่ตัว
“ลู่อวี้เหยา ฉันว่าถึงเวลาที่ฉันต้องพูดกับเธอให้ชัดเจนแล้ว”
“ใช่ ตอนแรกฉันหมายตาที่เงินของเธอจริง ๆ และก็เคยสติแตกเพราะทรัพย์สมบัติของบ้านเธอจนคิดจะใช้ลูกมาบีบบังคับครอบครัวเธอ”
“แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะโง่ถึงขนาดนี้ ควบคุมครอบครัวตัวเองไม่ได้เลย”