ลู่จือจือกระแทกประตูรถปิดเสียงดัง ไม่คิดว่าลู่อิ๋นซีจะลงจากรถตามมาด้วย
ต้นแขนของเธอถูกแรงบีบจากลู่อิ๋นซีจนปวดร้าว
ลู่จือจือพลิกข้อมือกลับ บิดอย่างคล่องแคล่ว กลับกลายเป็นงัดแขนลู่อิ๋นซีหักไปด้านหลัง
เธอออกแรงผลักไปข้างหน้าอย่างแรง ทำให้ลู่อิ๋นซีเซถลาไปหลายก้าว
หลังจากผลักลู่อิ๋นซีแล้ว ลู่จือจือรู้สึกผิดเล็กน้อย
“ขอโทษนะพี่ใหญ่ หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูไม่ค่อยมีเพื่อนมาตั้งแต่เด็ก จู่ๆ พี่ก็ยื่นมือมาแบบนั้น หนูแค่ป้องกันตัว เลยตอบสนองไปโดยอัตโนมัติ”
ลู่อิ๋นซีหมุนตัว ยืดเส้นยืดสายข้อไหล่ สีหน้าก็พลันมืดมนลง
“จือจือ พี่ไม่อยากพูดเรื่องนี้เลย”
“พี่มีเพื่อนเป็นคนสาขาย่อยของตระกูลกู้ เขาบอกว่าในหมู่รุ่นน้องตระกูลสาขาย่อยของตระกูลกู้น่ะ ไม่มีคนชื่อกู้เหยียนโจวอยู่เลย!”
“เขาเข้าใกล้เธอโดยอ้างชื่อตระกูลกู้ แล้วให้เธอช่วยทำงานให้ ไม่รู้ว่าคิดแผนอะไรไว้”
ลู่จือจือไม่ได้หวั่นไหวไปกับคำพูดนี้ เธอสาวเท้าเข้าใกล้ลู่อิ๋นซี
“พี่ใหญ่ ขอบคุณที่เป็นห่วงหนูนะ”
“แต่เพื่อนที่หนูคบคือกู้เหยียนโจว ไม่ใช่คุณชายอะไรจากตระกูลกู้”
“จะเป็นกู้เหยียนโจวหรือหลี่เหยียนโจว หนูก็ไม่เห็นเป็นอะไร”
“ที่พี่พูดอาจจะจริง แต่เขาไม่เคยทำร้ายอะไรหนูเลย การคาดเดาลอยๆ แบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับเขา”
ลู่จือจือถอนหายใจ
“เรื่องของหนูช่างมันเถอะ พี่ควรจะแก้ปมในใจของตัวเองก่อนนะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป
ที่จริง ลู่จือจือรู้อยู่แก่ใจดีว่า ฐานะของกู้เหยียนโจวมีปัญหา