ลู่จือจือไม่ค่อยได้เห็นกู้เหยียนโจวจริงจังขนาดนี้ เธอจึงจริงจังตามไปด้วย
“กู้เหยียนโจว ฉันต้องบูรณะที่ดินแปลงนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อรักษาความเป็นระเบียบของโลกเท่านั้น”
“ที่สำคัญที่สุดก็เพื่อเธอนะ!”
กู้เหยียนโจวทั้งแปลกใจ แต่ในใจก็มีรสหวานเล็ก ๆ ผุดขึ้นมา
“เพื่อฉันเหรอ?”
ลู่จือจือพยักหน้า
“ใช่แล้ว”
“เธอมีปราณสีม่วงติดตัว ชะตาชั้นสูงเกินจะเอ่ยถึง ตามทฤษฎีแล้วไม่ควรอ่อนแอ เจ็บป่วยง่ายขนาดนี้”
“แต่ฉันคำนวณชะตาของเธอไม่ออก เลยไม่รู้ว่าปัญหาเรื่องสุขภาพที่ว่านี้มันมาจากไหน”
“แต่การสั่งสมบุญให้เธอก็ไม่ผิดแน่”
“ถ้าเธอรับที่ดินแปลงนี้ไว้ในนามของตัวเองได้ ไม่เพียงแต่รักษาความเป็นระเบียบของโลกไว้ ยังช่วยให้ผู้คนอีกมากพ้นจากภัยพิบัติได้ด้วย”
“เจ้าของเดิมในย่านนี้ที่อ้าปากขอราคาเกินจริงน่ะน่าเกลียดจริง ๆ แต่คนที่อาศัยอยู่ตอนนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนธรรมดา”
“พวกเขาอยู่ชั้นล่างสุดของสังคม ใช้เงินเดือนเพียงน้อยนิดใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ถ้าหากมีเงิน ใครจะเช่าที่ ๆ ชื่อเสียงเสียหายแบบนี้ล่ะ?”
ลู่จือจือพูดพลาง ทั้งคนเปล่งประกายขึ้นมา
“ค่ายกลอัปมงคลนี้ดูดทรัพย์สมบัติ ความสุข และแม้แต่อายุขัยของพวกเขาไป พวกเขาช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน”
“กู้เหยียนโจวรู้ไหม? ถ้าช่วยคนพวกนี้ได้มากขนาดนั้น นั่นคือบุญมหาศาล จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อร่างกายของเธอ”
กู้เหยียนโจวซาบซึ้งใจอย่างมาก ใจอ่อนนุ่มราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิที่ละลายในเดือนสาม
“เรื่องดีขนาดนี้ ทำไมเธอไม่ให้ท่านลู่ทำล่ะ กลับปล่อยให้ฉันซึ่งเป็นคนนอกมาฉวยโอกาสอย่างนี้”