ลู่จือจือหยิบเหรียญทองแดงออกมา ตั้งจิตนิ่ง ๆ แล้วทำนายให้ตัวเองหนึ่งครั้ง
ได้เป็นฉ่ายกั๋ว
"ฉ่าย นำโชคทิศตะวันตกเฉียงใต้ ไม่เป็นมงคลทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ควรพบผู้ใหญ่ บริสุทธิ์แล้วเป็นมงคล"
ภาพลักษณ์สื่อถึงเส้นทางที่ยากลำบาก
ไม่ควรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ควรเดินไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ถึงจะพบผู้มีพระคุณ แล้วจะโชคดีอย่างยิ่ง
ทายนี่ทำไมตรงกันข้ามกับทิศทางที่เข็มทิศชี้อย่างสิ้นเชิง?
ผู้บำเพ็ญชอบทำตามอำเภอใจ ลู่จือจือก็เช่นกัน
และนางทำนายให้ตัวเองก็มักไม่แม่นยำ
งั้นก็เชื่อเข็มทิศ ไปทางตะวันตกเฉียงใต้
เข็มทิศเป็นอาวุธวิเศษ ในภูเขาใหญ่ที่แยกแยะทิศทางยาก ถือว่าแม่นยำที่สุด
ในป่าเขาแมลงชุม แต่บนร่างนางโรยผงหนังงูเขียวหางไหม้ไว้ แมลงได้แต่บินวนรอบตัว ไม่กล้าเข้าใกล้
เดินไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง นางเริ่มหมดแรงเล็กน้อย
ลู่จือจือตั้งแต่เด็กเรียนท่วงท่าป้องกันตัวง่าย ๆ จากอาจารย์ เคยขึ้นเขากับอาจารย์เช่นกัน
แม้ไม่ได้ฝึกฝนอย่างจงใจ แต่พละกำลังก็ไม่น่าถึงขั้นย่ำแย่เช่นนี้
นอกจากรู้สึกเหนื่อยล้า พลังปราณในร่างกายยังสูญเสียไปบ้าง
นางรู้ว่า สถานที่ที่อยากไป อยู่ไม่ไกลจากตัวแล้ว
ลู่จือจือไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เดินต่อไปอีกสิบนาทีเศษ ภูมิทัศน์เบื้องหน้าดูคล้ายคุ้นเคย
นางเลิกคิ้วเล็กน้อย
ดูเหมือนจะเป็นที่นี่แล้ว
หยิบเลือดไก่ที่เตรียมไว้ ผสมกับผงจินเจีย เริ่มขีดยันต์
วาดโอสถสลายนภาแปดแผ่นเสร็จ ลู่จือจือมือหนึ่งถือยันต์ มือหนึ่งร่ายอาคม