เฉินชิงหนิงรับน้ำร้อนมาดื่มหนึ่งอึก
“ปวดท้อง โรคประจำตัวน่ะ ฉันกินยาแล้ว เดี๋ยวก็หาย”
ซ่งหมิงนั่งลงบนโซฟาต่อ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
สุดท้ายก็ยื่นมือออกไปโอบเฉินชิงหนิงเข้ามาในอ้อมกอด
“ชิงหนิง เมื่อไหร่เธอจะเลิกกับเหยาเชียน”
เฉินชิงหนิงอยากดิ้นหนี แต่ว่าปวดท้องมากเกินไป แทบไม่มีแรงเลย
ซ่งหมิงออกไปถ่ายวิดีโอกับเธอทั้งวัน กลิ่นเหงื่อบนตัวโชยมาจนเธออยากอ้วก
“ฉันกลัวเหยาเชียนรับแรงกระแทกนี้ไม่ไหว เอาไว้บอกทีหลังดีกว่า”
ซ่งหมิงกอดเธอไว้แน่น
“ผมรอไม่ไหวแล้ว ผมอยากให้คุณเป็นผู้หญิงของผม”
เฉินชิงหนิงหลับตาลง แสดงสีหน้าเอือมระอา
“ยังไงตอนนี้เราก็ออกไปถ่ายคลิปกันทุกวัน ไม่มีทางเจอเหยาเชียน ฉันอยู่กับคุณทุกวัน มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
ซ่งหมิงมีสีหน้าเปรมปรีดิ์ ทว่าเฉินชิงหนิงกลับแอบกลอกตา
เหยาเชียนกับเฉินชิงหนิงคบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เหยาเชียนหล่อเหลา มีความทะเยอทะยาน และรักเธอ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือจน
เขาคอยบอกเฉินชิงหนิงเสมอว่า ควรหางานที่มั่นคงดี ๆ ถ่ายวิดีโอให้ทำเป็นงานอดิเรก
แต่เฉินชิงหนิงมีความฝันอยากเป็นดารา รูปลักษณ์ภายนอกไม่ดีพอเป็นนักแสดง งั้นเป็นเน็ตไอดอลก็ได้เหมือนกัน
ระหว่างการถ่ายทำ เธอรู้จักกับซ่งหมิง
ซ่งหมิงถึงจะหน้าตาขี้เหร่ แต่ฝีมือถ่ายภาพดี แถมยอมใช้เงินเพื่อเฉินชิงหนิง
ร้านอาหารหรู ๆ ที่เฉินชิงหนิงไปรีวิว เครื่องสำอางนำเข้าแพง ๆ ที่แชร์ ล้วนเป็นของที่ซ่งหมิงให้เธอ