จ้าวอวี้ซูมองตามนิ้วของเขาไปที่มุมห้อง
ตรงนั้นมีกล่องหลายใบวางกระจัดกระจายอยู่
เธอพุ่งเข้าไปฉีกเปิดดูทีละใบ
หนังสือเรียนมหาวิทยาลัยมีน้อยมาก ข้างในมีเพียงสมุดบันทึกและโน้ตบางเล่มของเธอ
อีกสองกล่องใส่เสื้อผ้าชั้นใน กับกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กหนึ่งใบ
ของทั้งหมดที่เธอมีก็คงมีเท่านี้
เครื่องประดับอัญมณี ชุดราตรีหรูหรา กระเป๋าแบรนด์เนม ไม่มีถูกส่งมาแม้แต่ชิ้นเดียว
จ้าวเฮ่อวังเดินมาอยู่ข้างๆ เธอ
ย่อตัวลงคุ้ยหาในกล่องนั้น
“ข้าคุ้ยดูหมดแล้ว ไม่มีของมีค่าเลยสักอย่าง”
“ตอนปู่จางมา เขาบอกแล้วว่าของพวกนี้เป็นของส่วนตัวของเจ้า ทางตระกูลลู่จัดการไม่สะดวก”
“ส่วนเครื่องประดับอัญมณีที่เจ้าทิ้งไว้ที่ตระกูลลู่ จะถูกส่งไปประมูลเพื่อการกุศล ถือว่าให้เจ้าชดใช้ความผิด!”
จ้าวเฮ่อวังตบแก้มเธอเบาๆ
“จ้าวอวี้ซู เป็นคุณหนูมาสิบกว่าปี ก็คุ้มแล้ว ได้เวลาตื่นเสียที!”
ตระกูลลู่ตัดเส้นทางถอยทั้งหมด ไม่ให้โอกาสเธอเข้าใกล้อีกเลย
จ้าวอวี้ซูหายใจลึกๆ สองสามครั้ง กลั้นน้ำตาที่คลอในเบ้าตากลับไป
ไม่เป็นไร ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่แค่กำลังโกรธ อีกสักพักก็คงหาย
พอนานไปเธอค่อยไปขอขมา ทำให้คุณพ่อคุณแม่หายโกรธแน่นอน!
เธอปลงตกแล้วยอมแบกกล่องใส่ของส่วนตัวกลับไปที่ห้องเล็กแคบเมื่อครู่
จัดของเหล่านั้นอย่างสิ้นคิด
ทันใดนั้น กลิ่นน้ำมันเลี่ยนๆ ก็ลอยเข้ารูจมูก
เธอร้องไห้มาทั้งวันแถมหมดแรงหมดสติ กลิ่นนี้ยิ่งตีศีรษะเธอราวกับถูกค้อนทุบ