ลู่หย่วนซานรับฟังคำแนะนำของลู่จือจือ หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็สั่งจองตั๋วเครื่องบินในคืนนั้น
ลู่จือจือช่วยมารดาเก็บกระเป๋าเดินทาง แล้วส่งบิดามารดาขึ้นรถที่หน้าประตูใหญ่
มารดาอารมณ์ไม่ดี ไร้รอยยิ้มบนใบหน้า
ลู่จือจือสวมกอดมารดา
“ท่านแม่ พ่อหายากยอมลางานพาท่านไปเที่ยว บางเรื่องผ่านไปแล้วก็ลืมเสียเถิด”
มารดาค่อนข้างเป็นห่วง
“จือจือ ไม่งั้นเจ้าไปกับเราดีกว่า”
“พ่อเจ้าไปแล้ว อิ๋นซีก็คงยุ่งจัดการงานของพ่อเจ้า ไม่น่าได้กลับบ้าน”
“พี่สาวใหญ่ของเจ้าระยะนี้ก็งานยุ่งที่โรงพยาบาล บ้านใกล้โรงพยาบาลตกแต่งเสร็จแล้ว กำลังเตรียมย้ายไปอยู่”
“เจ้าอยู่บ้านคนเดียว จะไม่เหงาเกินไปหรือ”
ลู่จือจือช่วยทัดปอยผมข้างขมับให้มารดา
“วางใจเถิดท่านแม่ ท่านลืมไปแล้วหรือ ข้ายังมีงานทำนะ”
“ข้าจะกลับเข้ากองถ่ายต่อ อยู่กับมู่หลี”
มารดาพยักหน้า
“ถ้าเจ้าว่าง ก็แวะไปหาพี่สาวใหญ่ บ้าง อย่าอยู่บ้านคนเดียว มันโล่งเกินไป”
ลู่จือจือหยิบหยกสองชิ้นออกมามอบให้บิดามารดา
“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือหยกที่ข้าสลักเอง โปรดพกติดตัวไว้ด้วย”
บิดามารดาเชื่อนางมาโดยตลอด รับหยกไปโดยไม่มองมากก็สวมใส่ทันที
“ท่านแม่ ท่านพ่อ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
มารดาฝืนยิ้มจาง ๆ แล้วหมุนตัวขึ้นรถ
จนกระทั่งรถลับหายไปบนถนนภูเขา รอยยิ้มบนใบหน้าลู่จือจือจึงเย็นชาลง
ปู่จางเดินมานางข้าง ๆ
“คุณหนูรอง คนขับรถไปส่งประธานลู่กับคุณนายกันหมดแล้ว คุณอยากไปไหน ให้ข้าเป็นคนขับไปส่งนะ”