หลินซือซือยืนอยู่หน้าประตู มองดูคฤหาสน์ตระกูลลู่ที่โอ่อ่ายิ่งใหญ่ ราวกับปราสาทในยุโรป
พอคิดว่าตนอาจได้ย้ายเข้ามาอยู่และเป็นนายหญิงของที่นี่ เธอก็ตื่นเต้นจนมือสั่น
เหลือบมองจอโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สดอยู่ ข้อความแชทเด้งพรึ่บ
[ซือซือ ทำไมภาพสดสั่นจังเลย เธอกลัวเหรอ!]
[ซือซืออย่ากลัวนะ พวกเราส่งกำลังใจให้เธอ สู้ๆ คนในห้องไลฟ์ตั้งเยอะตั้งแยะเป็นพยานให้เธอ]
[ใช่แล้ว เธอมาเรียกร้องความเป็นธรรม เธอคือผู้เสียหายนะ สู้ๆ เราสนับสนุนเธอตลอดไป!]
หลินซือซืออยากหัวเราะ แต่เธอหัวเราะไม่ได้ เพราะเธอต้องเสแสร้งเป็นผู้เสียหายถึงจะเรียกความเห็นใจจากทุกคนได้
เสียงพ่อบ้านดังขึ้นข้างหู
“คุณคนนี้... เอ่อ... เชิญข้างในครับ”
คนในห้องไลฟ์ก็ได้ยินเสียงคนพูดข้างๆ ข้อความแชทระลอกใหม่ไหลผ่าน
[ซือซือ ใครพูดเมื่อกี้ ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นเหรอ?]
หลินซือซือเม้มปาก
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นพ่อบ้านของบ้านนี้”
ข้อความแชทก็เริ่มเด้งถี่อีกครั้ง
[จ้างพ่อบ้านได้ แสดงว่าบ้านนี้รวยมาก ทำไมทำชั่วได้ลงคอ!]
[ใช่แล้ว มีเงินทำไมไม่ไปซื้อบริการเอาล่ะ จะมาทำร้ายเด็กดีๆ ทำไม!]
[มีเงินสู้เอาไปบริจาคให้เด็กบนดอยไม่ดีกว่าเหรอ มีคนอดอยากอ่านหนังสือไม่ได้ตั้งเท่าไหร่! พวกเศรษฐีพวกนี้กลับมีบ่าวไพร่เป็นขี้ข้า ช่างเป็นเดนสังคมจริงๆ!]
หลินซือซืออดกลอกตาในใจไม่ได้
คนพวกนี้ก็ได้แต่เห่าบนโลกออนไลน์นั่นแหละ ใครมีเงินแล้วไม่เสวยสุขบ้าง?