หลินซือซือรู้สึกใจคอไม่ดีนัก เธอรู้ว่าทางเดินของโรงแรมมีกล้องวงจรปิดมากมาย แต่คืนนั้นเธอได้ติดสินบนยามรักษาความปลอดภัยที่ดูแลกล้องไว้แล้ว เหลือไว้เพียงคลิปที่เป็นประโยชน์ต่อเธอเท่านั้น
และเธอยังได้สืบมาแล้วว่า กล้องวงจรปิดของโรงแรมเก็บภาพได้เพียงสองเดือน
แต่เธอก็สืบมาแล้วว่าอุปกรณ์กล้องวงจรปิดของโรงแรมเก็บข้อมูลได้เพียงสองเดือน
ตอนนี้ผ่านมาสามเดือนแล้ว กล้องถูกเขียนทับไปนานแล้ว ต่อให้ตระกูลลู่จะตรวจสอบ ก็ไม่พบอะไร
คิดถึงตรงนี้ เธอก็มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง
“คุณผู้หญิงคนนี้ พ่อของคุณข่มขืนฉันเป็นความจริง ไม่ว่าคุณจะเอาอะไรมาแสดง มันก็เปลี่ยนความจริงข้อนี้ไม่ได้”
คำพูดของหลินซือซือเพิ่งจบลง ก็เห็นลู่จือจือก้าวยาวๆ เดินมาหาเธอ
เธอเพิ่งจะถอยหลัง แต่ลู่จือจือกลับเพียงแค่ตบไหล่เธอเบาๆ ครั้งหนึ่ง
นางอยากจะถามว่าเหตุใดถึงตบเธอ แต่ร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ แม้แต่คำพูดก็พูดไม่ออก
ลู่จือจือเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอมาตรงๆ
“คุณหลิน คุณบอกว่าให้แฟนๆ ดูกล้องวงจรปิดแล้ว งั้นก็ควรให้พวกเขาดูของฉันด้วยสิ ถึงจะยุติธรรม”
หลินซือซืออยากส่ายหน้า อยากตะโกน แต่ร่างกายขยับไม่ได้จริงๆ ได้แต่มองตาปริบๆ ให้ลู่จือจือเอาโทรศัพท์ของเธอไป
ลู่จือจือเปิดวิดีโอในโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นเปิดกล้องถ่ายภาพให้เล็งไปที่วิดีโอ
“คุณหลินเอาแต่สนใจกล้องวงจรปิดในทางเดิน กลับลืมไปหรือว่าข้างนอกโรงแรมก็มีกล้องวงจรปิด ตอนนี้ที่เปิดให้ดูคือกล้องวงจรปิดในสวนของโรงแรม”