จากนั้นหยางฟานก็ชี้ไปยังพวกเขา
“ข้ากับพวกเจ้าไม่มีความแค้นเนื้อสองฝ่ายแต่อย่างใด ทำไมพวกเจ้าจึงบุกมาก่อเรื่องถึงที่นี่?”
“ที่นี่คือชิงเฟิง หนึ่งในสามสิบหกยอดนอก การกระทำของพวกเจ้าน่ะหรือ ไม่คิดจะเอากฎของสำนักติดตาไว้บ้างเลยหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนึ่งในกลุ่มก็สีหน้าเปลี่ยนไป
เขาจ้องมองหยางฟานด้วยแววตาโหดเย็นยิ่งกว่าเดิม พลันคิดจะกล่าวสิ่งใดสักอย่าง
แต่ครู่ใหญ่ เขาเหมือนตระหนักได้บางอย่าง จึงส่ายหัวเบา ๆ
“ท่านไม่ต้องใช้ถ้อยคำแบบนี้มาขู่ข้าหรอก”
“บอกความจริงกับท่านก็ได้ วันนี้ท่านมีทางเลือกเพียงสองทาง”
“ไม่ยอมอย่างสุภาพ หรือไม่ก็ไปตายเสีย”
ว่าแล้วชายผู้นั้นก็กำหนดหมัดขึ้น เตรียมจะลงมือกับหยางฟาน
เห็นดังนั้นหยางฟานกลับแค้นเฮือกในลำคออย่างไม่ใยดี เพียงแต่ส่ายหัว
“พวกเจ้าอย่าเสียแรงเปล่าเลย”
“พวกเจ้าช่างเป็นพวกโง่เขลานัก ถูกคนอื่นใช้เป็นหอกกันหน้าแท้ ๆ ยังหมายมั่นทำงานให้เขาตาหวานฉ่า”
เมื่อได้ยินหยางฟานกล่าวเช่นนั้น ศิษย์ที่ถูกหยางฟานจัดการมาก่อนก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้หยางฟานพูดต่อไปจนสะเด็ดน้ำใจเรื่องหอหินวิญญาณออกมา เขาย่อมถูกศิษย์พี่ทั้งหลายในเอียนเฟิงลงโทษ
คนผู้นั้นรีบก้าวออกไปข้างหน้าด้วยความตกใจ
“ไอ้หยาง! เจ้าอย่ามากลั่นแกล้งป้ายสีใส่ข้าเชียวนะ”
“ข้ากับศิษย์พี่ทั้งหลายมาที่นี่แต่แรกก็ไม่ได้ตั้งใจทำอะไร”
“เป็นเจ้าต่างหากที่ไม่ไต่ตรวจให้รู้เรื่อง ลากพวกข้าไปแขวนไว้เพื่อเหยียบหยาม บัดนี้กลับกล่าวหาว่าข้าเป็นคนชั่ว ช่างไร้ยางอายเสียจริง”