หยางฟานหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“ด้วยฝีมือกากกะจิดริดแบบพวกเจ้าก็กล้ามาอวดอำนาจเบือหน้าขึ้นหน้าข้างนี้ ช่างรนหาที่ตายเสียจริง”
แล้วหยางฟานก็ยกมือขึ้นกดลงเบา ๆ ไปยังด้านหน้า
ชั่วขณะต่อมา พลังวิญญาณที่บริสุทธิ์ยิ่งก็ไหลจากฝ่ามือเขาลงสู่ระฆังสยบวิญญาณ
ทันใดนั้นเสียงระฆังสยบวิญญาณก็ดังกึกก้อง
ขณะที่เสียงกระดิ่งดังกึกก้องนั้น หยางฟานยกมืออีกข้างขึ้นช้า ๆ แล้วกดลงเบา ๆ
เพียงครู่เดียว พลังวิญญาณมหึมาก็กดทับลงมาโดยตรง ทำให้คนกลุ่มนี้สลบไสวไปทั้งหมด
ทั้งกระบวนการใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น
ชายที่อยู่ข้างนอกแต่ก่อนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดจนตาค้าง ไม่คิดเลยว่าผู้ช่วยที่เขาหามาจะอ่อนแอไม่มีทางสู้เช่นนี้
มันตายแล้ว กระดิ่งในมือเจ้าเด็กนี่มันประหลาดเกินไป ต้องรีบหนีให้ไว
คิดเช่นนั้นแล้ว ชายผู้นี้ก็หันหลังวิ่งหนี
แต่ของดีที่หยางฟานได้รับมาจากอาจารย์ผู้ถูกเนื้อฝากตัวนั้นก็มีไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว
เขาคว้าคันธนูขึ้นมาทันที แล้วเล็งไปยังอีกฝ่าย
“จะหนีไปไหน ก่อนอื่นทิ้งตัวไว้กับข้าเสียก่อนเถอะ”
หยางฟานง้างธนูแล้วยิงออกไป เล็งเข้าที่ต้นขาของชายผู้นั้น
ชีวิตของอีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องเอาก็จริง แต่หยางฟานย่อมต้องให้บทเรียนสาหัสกับเขาเสียหน่อย
ลูกศรพุ่งไปดั่งดาวร่วง ทะลุเข้าที่ต้นขาของเขาในทันที
ชายผู้นั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ล้มลงกับพื้นอย่างทรมาน สั่นสะท้านไปทั้งร่าง
เห็นเช่นนั้น หยางฟานก็ส่ายหัวเบา ๆ แล้วพุ่งกายข้ามไปทันที